Αρχική » Κοινωνιολογία

Category Archives: Κοινωνιολογία

Advertisements

Δώδεκα μύθοι γύρω από την επιληψία

mythsΑν και η επιληψία είναι μια διαδεδομένη νόσος υπάρχουν ακόμα αρκετοί μύθοι γύρω από αυτή. Μια λίστα 15 σημείων του Epilepsy Foundation  τονίζει 12
λανθασμένες αντιλήψεις που επικρατούν ευρέως σχετικά με τη νόσο.

  1. Δεν είναι δυνατό να καταπιεί κάποιος τη γλώσσα του κατά τη διάρκεια μιας κρίσης. Είναι φυσικώς αδύνατο να συμβεί αυτό.
  2. Δεν πρέπει ΠΟΤΕ να βάζετε αντικείμενα με βία στο στόμα κάποιου που παθαίνει κρίση. Σε καμία περίπτωση! Βάζοντας με τη βία αντικείμενα στο στόμα κάποιου που παθαίνει επιληπτική κρίση είναι ένας καλός τρόπος να του σπάσετε τα δόντια, να του πληγώσετε τα ούλα ή ακόμα και του σπάσετε το σαγόνι. Η σωστή βοήθεια που πρέπει να προσφέρετε είναι απλή. Πρέπει απλά να γυρίσετε τον πάσχοντα στο πλευρό, να κρατήσετε το κεφάλι του, προστατεύοντάς τον από τραυματισμούς και να ελέγχετε ότι αναπνέει σωστά.
  3. ΜΗΝ δένετε ή περιορίζετε με οποιονδήποτε τρόπο κάποιον που πάσχει από επιληπτική κρίση. Οι περισσότερες κρίσεις τελειώνουν μόνες τους σε δευτερόλεπτα ή το πολύ σε λίγα λεπτά. Μπορείτε αντιθέτως να προστατέψετε τον πάσχοντα ακολουθώντας τις απλές οδηγίες για πρώτες βοήθειες.
  4. Η επιληψία ΔΕΝ είναι μεταδοτική. Απλά δεν γίνεται να κολλήσετε επιληψία από κάποιον που πάσχει.
  5. Ο καθένας μπορεί να εμφανίσει επιληψία. Οι κρίσεις μπορεί να εμφανιστούν για πρώτη φορά σε άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών τόσο συχνά όσο και στα παιδιά. Οι κρίσεις σε ηλικιωμένους είναι συχνά απότοκες άλλων παθήσεων υγείας, όπως τα εγκεφαλικά και οι καρδιοπάθειες.
  6. Τα περισσότερα άτομα που πάσχουν από επιληψία μπορούν να κάνουν σχεδόν όσα πράγματα μπορούν να κάνουν και τα υγιή άτομα. Ωστόσο, κάποιοι πάσχοντες με συχνές κρίσεις μπορεί να μην είναι σε θέση να δουλεύουν, να οδηγούν ή μπορεί να έχουν διάφορα άλλα προβλήματα σε διάφορους τομείς της ζωής τους.
  7. Τα άτομα που πάσχουν από επιληψία ΜΠΟΡΟΥΝ να αναλάβουν δουλειές υψηλής ευθύνης. Πάσχοντες από επιληψία μπορούν να βρεθούν σε όλους τους τομείς της ζωής. Μπορεί να εργάζονται στον τομέα των επιχειρήσεων, στην κυβέρνηση, στις τέχνες και σε κάθε άλλο τομέα. Αν το στρες αλληλεπιδρά με τις κρίσεις τους, μπορούν να εκπαιδευθούν σε τεχνικές ελέγχους του άγχους τους στην εργασία. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένα είδη εργασίας που οι πάσχοντες με επιληψία δεν μπορούν να αναλάβουν, για λόγους ασφαλείας. Πέρα από αυτό, η επιληψία δεν πρέπει να επηρεάζει την είδος της εργασίας και την ευθύνης που το άτομο έχει.
  8. Ακόμα και με τα σύγχρονα φάρμακα, η επιληψίας ΔΕΝ μπορεί να ιαθεί . Η επιληψία είναι χρόνια πάθηση, η οποία σε πολλά άτομα μπορεί να θεραπευθεί επιτυχώς. Δυστυχώς, οι διάφορες θεραπείες δεν είναι αποτελεσματικές σε όλα τα άτομα. ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ένα εκατομμύριο άτομα στις ΗΠΑ πάσχουν από μη καλά ελεγχόμενη επιληψία. Υπάρχει ακόμα ανάγκη για περισσότερη έρευνα και καλύτερες θεραπείες.
  9. Η επιληψία ΔΕΝ είναι σπάνια. Υπάρχουν τουλάχιστον δυο φορές περισσότερα άτομα με επιληψία στις ΗΠΑ από ότι άτομα εγκεφαλική παράλυση, μυική δυστροφία, πολλαπλή σκλήρυνση και κυστική ίνωση μαζί. Η επιληψία μπορεί να εμφανίζεται μόνη της ή σε συνδυασμό με άλλες παθήσεις που προσβάλλουν τον εγκέφαλο, όπως η εγκεφαλική παράλυση, η νοητική υστέρηση, ο αυτισμός, η νόσος Alzheimer και οι εγκεφαλικοί τραυματισμοί.
  10. ΜΠΟΡΕΙ κανείς να πεθάνει από πιληψία. Αν και οι θάνατοι από επιληψία συμβαίνουν σπάνια, η επιληψία είναι μια σοβαρή νόσος και οι πάσχοντες μπορεί να πεθάνουν από τις κρίσεις. Το πιο συχνό αίτιο θανάτου είναι ο SUDEP (αιφνίδιος ανεξήγητος θάνατος στην επιληψία). Αν και υπάρχουν πολλά που ακόμα δεν ξέρουμε για τον SUDEP, οι ειδικοί εκτιμούν ότι ένα σε κάθε 1000 άτομα που πάσχουν από επιληψία πεθαίνει από SUDEP κάθε χρόνο. Οι ασθενείς μπορεί επίσης να πεθάνουν από παρατεταμένες κρίσεις (status epilepticus). Περίπου 22 000 με 42 000 θάνατοι στις ΗΠΑ κάθε έτος συμβαίνουν λόγω αυτών των επειγόντων καταστάσεων.
  11. Το τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια μιας κρίσης μπορεί να διαφέρει από άτομο σε άτομο. Ωστόσο, οι κρίσεις είναι συνήθως στερεότυπες, κάτι που σημαίνει ότι τα ίδια πράγματα ή συμπεριφορές εμφανίζονται στο ίδιο άτομο κάθε φορά που επέρχεται μια κρίση. Η συμπεριφορά κατά τη διάρκεια μιας κρίσης μπορεί να είναι ακατάλληλη όσον αφορά το χρόνο και τον τόπο, ωστόσο είναι μάλλον απίθανο να προκαλέσει βλάβη σε κάποιον.
  12. Τα άτομα με επιληψία συνήθως δεν έχουν σωματικούς περιορισμούς στο τι μπορούν να κάνουν. Κατά τη διάρκεια και μετά από μια κρίση, το άτομο μπορεί να έχει πρόβλημα να κινείται ή να κάνει τις συνηθισμένες του δραστηριότητες. Κάποια άτομα μπορεί να έχουν σωματικά προβλήματα λόγω άλλων νευρολογικών νόσων. Πέρα από τα προβλήματα αυτά, ο πάσχων που δεν είναι σε κρίση δεν εμφανίζει άλλους σωματικούς περιορισμούς.
Advertisements

Κοινωνικά προβλήματα σε νέα άτομα με επιληψία

Μια νέα μελέτη από τη Σουηδία ασχολήθηκε με τις μακροχρόνιες κοινωνικές δεξιότητες παιδιών με επιληψία. Ακόμα και τα παιδιά με «καλή λειτουργικότητα» τη στιγμή της διάγνωσης, εμφάνισαν κοινωνικά, συναισθηματικά και συμπεριφορικά προβλήματα.

Η μελέτη εξέταση την ανάπτυξη 31 παιδιών και νέων ατόμων με επιληψία. Τους παρακολούθησε για 10 χρόνια μετά την αρχική τους διάγνωση το 1997. Την στιγμή εκείνη, όλα τα παιδιά είχαν ταξινομηθεί από τους επαγγελματίες υγείας ως έχοντα καλή λειτουργικότητα.

Από τα 31 αυτά παιδιά, το 32% (περίπου το ένα τρίτο) είχαν ακόμα ενεργό επιληψία μια δεκαετία μετά τη διάγνωσή τους. Τα παιδιά αυτά εμφάνιζαν διαταραχές της προσοχής και σωματικά ενοχλήματα (ενοχλητικά συμπτώματα μεταξύ των οποίων και ο πόνος). Από τα νεαρά άτομα ηλικίας κάτω των 18 ετών, πάνω από το 85%  εμφάνιζε κάποιου είδους πρόβλημα με το σχολείο.

Εν τω μεταξύ, το 16% των παιδιών και των νέων ατόμων λάμβανε περισσότερα από ένα φάρμακα για την επιληψία. Η ερευνητική ομάδα ανακάλυψε ότι αυτό αύξανε τον πιθανό κίνδυνο για διαταραχές της προσοχής και αυξημένη επιθετικότητα.

Η ερευνητική ομάδα σημειώνει ότι απαιτείται περισσότερη έρευνα στον τομέα αυτό, για να μάθουμε περισσότερα σχετικά με την επιληψία και της σχέση της με άλλα κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα. Σύμφωνα με την ομάδα, αυτό «θα μειώσει τον κίνδυνο χαμηλής αυτοεκτίμησης, κοινωνικού άγχους και κατάθλιψης στην πορεία της ζωής τους». Τα ευρήματα της μελέτης δημοσιεύθηκαν στην online έκδοση του περιοδικού European Journal of Paediatric Neurology με ημερομηνία 13 Φεβρουαρίου 2014.

 

Πηγή

Ποιοι ασθενείς αποφεύγουν την χειρουργική της επιληψίας

Μια σειρά συμπεριφορών και ανησυχιών των ασθενών, που αποτελούν εμπόδιο στο δρόμο της χειρουργικής επέμβασης για την επιληψία, καθίστανται σταδιακά περισσότερο αποδεκτές, σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη.

Σε καλά επιλεγμένους υποψηφίους, των οποίων η επιληψία είναι ανθεκτική – που σημαίνει ότι δεν απαντούν στη συμβατική φαρμακευτική θεραπεία – η χειρουργική εκτομή είναι επιτυχής ως τρόπος διακοπής των κρίσεων «περίπου στα δύο τρίτα των περιστατικών», ισχυρίζονται ερευνητές του τμήματος Νευρολογίας του Κολλεγίου Ιατρικής του Wisconsin.

Ωστόσο, ένα σημαντικό μέρος των πιθανών υποψηφίων αρνούνται να υποβληθούν σε χειρουργείο – ακόμα και μετά την προεγχειρητική αξιολόγηση. «Οι λόγοι για τους οποίους οι ασθενείς αρνούνται μια δυνητικά αποτελεσματική επέμβαση δεν είναι πλήρως κατανοητοί», συνεχίζουν.

Για να προσδιοριστούν οι κοινωνικό-πολιτισμικοί, ιατρικοί, προσωπικοί και ψυχολογικοί παράγοντες που μπορεί να επηρεάζουν τις αποφάσεις των ασθενών, οι ερευνητές ετοίμασαν ένα νέο ερωτηματολόγιο που δόθηκε σε 23 άτομα που συμφώνησαν να υποβληθούν σε χειρουργείο επιληψίας και σε εννιά που αρνήθηκαν.

Οι ερευνητές βρήκαν πως τα άτομα που δεν συναινούν σε χειρουργική επέμβαση τείνουν «να ενοχλούνται λιγότερο» από την επιληψία τους – ανεξαρτήτως του βαθμού βαρύτητά της – και προβληματιζόταν περισσότερο σχετικά με διάφορες ανησυχίες τους που αφορούσαν την ίδια την επέμβαση. Ήταν επίσης λιγότερο πιθανό να ακούσουν τις απόψεις των ιατρών και των συνεργατών τους, συγκριτικά με αυτές των ομοιοπαθούντων που υπεβλήθησαν σε επέμβαση και ήταν επίσης περισσότερο πιθανό να πάσχουν από συνυπάρχουσες ψυχιατρικές νόσους.

Εν τωμ εταξύ, οι ασθενείς που επιλέγουν το χειρουργείο ήταν συνήθως περισσότερο προβληματισμένοι για την νόσο τους στην καθημερινή ζωή – για παράδειγμα νιώθοντας ντροπή για τις κρίσεις τους. Ήταν περισσότερο ενθουσιασμένοι για την προοπτική μιας ζωής χωρίς συμπτώματα επιληψίας και λιγότερο ανήσυχοι για ορισμένες πλευρές της χειρουργικής επέμβασης.

Οι ερευνητές κατέληξαν στο ότι ένας αριθμός παραγόντων «λειτουργεί ως φραγμός προς την σωστή αντιμετώπιση του ασθενή» και προτείνουν τη χρήση των ευρημάτων τους στο μέλλον για βελτίωση της εκπαίδευσης των κλινικών, ενώ επίσης μπορούν να λειτουργήσουν ως βάση για το αν συγκεκριμένες  θεραπευτικές επιλογές θα πρέπει να προτείνονται σε ορισμένους ασθενείς.

Για πράδειγμα, ένα άτομο που ταιριάζει στο προφίλ κάποιου που είναι πιθανό να αρνηθεί την επέμβαση θα μπορούσε να αποφύγει την προεγχειρητική αξιολόγηση, που έχει κινδύνους και κόστος στην πραγματοποίησή της.

Πηγή

Μην εμπιστεύεστε μη αποδεδειγμένες «θαυματουργές» θεραπείες

Οι ασθενείς που έρχονται αντιμέτωποι με μια πληθώρα ανυπόστατων ισχυρισμών για «πρωτοπόρες θεραπείες του καρκίνου», νέες δίαιτες και έωλες θεραπείες βλαστικών κυττάρων, μένουν στο τέλος «να κυνηγάνε ψευδείς ελπίδες». Τα άτομα αυτά εκτίθεται σε μεγάλα οικονομικά και συναισθηματικά κόστη και κινδυνεύουν να υποστούν σοβαρή βλάβη στην υγεία τους, λένε διάφοροι ασθενείς και ιατρικά κέντρα.

Για τα άτομα που αντιμετωπίζουν μακροχρόνιες παθήσεις – καρκίνο, εκφυλιστικές νόσους, όπως η MS ή η νόσος του κινητικού νευρώνα, ο αυτισμός, η επιληψία, η νόσος Alzheimer – μπορεί να μην υπάρχει θεραπεία που να προσφέρει ίαση ή ανακούφιση των συμπτωμάτων. Αυτό κάνει τα άτομα αυτά να αναζητούν οτιδήποτε μπορεί να τα βοηθήσει – και έτσι τα καθιστά ευάλωτα σε εκμετάλλευση από καθένα που υπόσχεται «θαυματουργές θεραπείες».

Ο κίνδυνος σοβαρής βλάβης από μη πιστοποιημένες κλινικές βλαστικών κυττάρων είναι σημαντικό ζήτημα. Η έρευνα στα βλαστοκύτταρα έχει επεκταθεί και αποκτήσει ένα μαγικό όνομα για κάθε επιστημονική καινοτομία. Αυτό έχει επιτρέψει σε κλινικές να εμφανίζονται ψευδώς ως επιστημονικές κλινικές αιχμής ισχυριζόμενες θεραπευτικά οφέλη. Το να βρει κανείς τη διαφορά μεταξύ του αληθούς και της απάτης είναι δύσκολο – και τα άτομα συχνά παρασύρονται να θεωρούν μια ατεκμηρίωτη θεραπεία ως «την επόμενη μεγάλη ιατρική επανάσταση». Πολλές κλινικές επωφελούνται από αδύναμα άτομα κερδίζοντας χρήματα πουλώντας ψευδείς ελπίδες. Προσφέρουν ακριβές «θαυματουργές θεραπείες», προβάλλουν ατεκμηρίωτες θεραπείες και χρησιμοποιούν μια επιθετική διαφημιστική πολιτική για να στοχεύσουν ασθενείς – επιλεκτικές μαρτυρίες, ψευδό-επιστήμη, ακόμα και υποδυόμενη ασθενείς σε forums στο Ίντερνετ. Εκατοντάδες ιστοσελίδες διαφημίζουν πλέον μη πιστοποιημένες κλινικές βλαστοκυττάρων, χρεώνοντας ως και ₤30 000 για μη αποδεδειγμένες θεραπείες.

Για να βοηθήσουν τους ασθενείς, τις οικογένειές τους και τους φίλους τους να ζυγίσουν τους διάφορους ισχυρισμούς σχετικά με ψευδείς και «θαυματουργές» θεραπείες, οι ασθενείς, τα διάφορα ιατρικά κέντρα και η Sense About Science δημοσίευσαν μια νέα έκδοση του οδηγού I’ve got nothing to lose by trying it. Ο οδηγός διερευνά τις παγίδες και τους κινδύνους μη αποδεδειγμένων θεραπειών, «θαυματουργών φαρμάκων» και «επαναστατικών» θεραπειών, για να προσφέρουν ένα εργαλείο στο άτομα που νιώθουν πίεση να δοκιμάσουν νέα πράγματα παρά την έλλειψη αποδείξεων που να τα υποστηρίζουν, αλλά δεν ξέρουν πώς να πουν όχι και για να τους ενθαρρύνουν να κάνουν κρίσιμες ερωτήσεις για αποδείξεις πίσω από τους διάφορους ισχυρισμούς. Μπορείτε να βρείτε τον οδηγό (στα Αγγλικά) εδώ.

Πηγή

Η έγκαιρη προσφυγή στο γιατρό σώζει ζωές

Μια νέα έρευνα υποστηρίζει ότι πολλά άτομα με επιληψία στην Αγγλία δεν αναζητούν ιατρική βοήθεια για την πάθησή τους – ακόμα και σε περιπτώσεις, όπου η κατάλληλη φροντίδα θα μπορούσε να σώσει τη ζωή τους.

Μια ερευνητική ομάδα του Epilepsy Life Project με επικεφαλής των Dr Rohit Shankar, ιατρό της αναπτυξιακής νευροψυχιατρικής των ενηλίκων του Cornwall Partnership NHS Foundation Trust, εξέτασε τα αρχεία θανάτων από επιληψία στη χώρα την περίοδο από το 2004 έως το 2012. Ανακάλυψε πως σε πολλούς θανάτους  που σχετιζόταν με την επιληψία – περιλαμβανομένων και κάποιων που κατηγοριοποιήθηκαν ως Αιφνίδιος Απρόσμενος Θάνατος στην Επιληψία (SUDEP) – οι ασθενείς δεν είχαν έρθει σε επαφή με τους γιατρούς τους πιο πριν, παρά το γεγονός ότι εμφάνιζαν «κάποια προειδοποιητικά σημεία».

Σε μια συνέντευξη στο Ράδιο Cornwall του BBC, ο Dr Shankar περιέγραψε το πώς οι ερευνητές κατέληξαν σε μια «λίστα ασφαλείας» που περιέχει 20 παράγοντες κινδύνου που έχουν από παλαιότερα καταγραφεί σταθερά σε άτομα που πέθαναν από SUDEP. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται και μια επαναλαμβανόμενη αύξηση του αριθμού των κρίσεων που εμφανίζει ο ασθενής σε μια περίοδο έξι μηνών. Ο Dr Shankar ισχυρίστηκε πως τα άτομα των οποίων η επιληψία επιδεινώθηκε κατά τον τρόπο αυτό – αλλά και πάλι δεν ενημέρωσαν τους γιατρούς τους – ήταν πολλά στη μελέτη αυτή. Για τον λόγο αυτό, συμβουλεύει τους ασθενείς που εμφανίζουν τους συνήθεις παράγοντες για SUDEP και άλλους σχετιζόμενους με την επιληψία θανάτους να συζητούν τα συμπτώματά τους με τον γιατρό τους.

«Είναι ακριβώς αυτό που σκεφτόμουν ότι θα βρίσκαμε – ότι ακόμα και με μια τόσο μικρή ομάδα … βρήκαν ένα καλό αριθμό στοιχείων που θα μπορούσαν να μεταφραστούν σε στρατηγικές πρόληψης της δημόσιας υγείας,», σχολίασε.  Το Epilepsy Life Project χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από το Kt’s Fund – ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα του Cornwall της οικογένειας και των φίλων της Katie Hallett, που πέθανε από SUDEP το 2006 σε ηλικία 20 ετών. Η τοπική ιατροδικαστής Dr Emma Carlyon – που παρείχε στους ερευνητές πρόσβαση στα ιατρικά αρχεία για τη διεξαγωγή της μελέτης – είπε ότι μετά από ένα σχετικό με την επιληψία θάνατο, μια από τις πιο συχνές ερωτήσεις που ακούει από τα άτομα του περιβάλλοντος είναι: «Θα μπορούσαμε να το έχουμε προλάβει;».

«Είναι πολύ τραγικό να βλέπεις τον πόνο που έχουν οι γονείς … μετά την απώλεια ενός παιδιού από επιληψία, ειδικά αν δεν είχαν συμμορφωθεί με την αγωγή του», προσέθεσε.

Πηγή

Επιληψία σε μειονότητες στις ΗΠΑ

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Αριζόνα βρήκαν πως ο επιπολασμός της επιληψίας σε νέο-εισερχόμενος μετανάστες μπορεί να είναι σημαντικά χαμηλότερος από ότι αναμενόντα.

Η μελέτη, που χρηματοδοτήθηκε από το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νόσων των ΗΠΑ, μελέτησε τα ποσοστά επιληψίας κατά μήκος των συνόρων μεταξύ Αριζόνας και Μεξικό. Εστίασε σε τρεις κοινότητες – στο San Luis, το Nogales και το Douglas – με σημαντικό πληθυσμό Ισπανικής καταγωγής.

Ενώ οι παλαιότερες έρευνες έδειχναν σχεδόν πάντα πως το ποσοστό των ατόμων με την πάθηση ήταν άνω του μέσου όρου στις μειονότητες, η μελέτη βρήκε πως τα άτομα Ισπανικής καταγωγής στις κοινότητες αυτές εμφάνιζαν ποσοστά επιληψίας αδρά κατά το ήμισυ αυτών των γειτόνων τους μη Ισπανικής καταγωγής. Σύμφωνα με το πανεπιστήμιο, αυτό υποδηλώνει μια «δραματικά ανατροπή των αναμενόμενων».

Ο Dr David Labiner, διευθυντής του Εκτενούς Προγράμματος Επιληψίας στην Αριζόνα και επικεφαλής του τμήματος νευρολογίας στο College of Medicine, παρέθεσε παλαιότερες μελέτες στις ΗΠΑ στο Λος Άντζελες, την Ατλάντα και την Νέα Υόρκη που έδειχναν αντικρουόμενα αποτελέσματα με τα νέα ευρήματα.

«Αφετηρία [της μελέτης] ήταν η παρατήρηση ότι σε όλες σχεδόν τις μελέτες που είχαν γίνει, οι μειονότητες έτειναν να έχουν υψηλότερο επιπολασμό επιληψίας, αλλά καμία δεν είχε γίνει σε περιβάλλον συνόρων. Οι περισσότερες είχαν γίνει στις πόλεις», σχολίασε. Ο Dr Labiner παραδέχτηκε ότι η έρευνά απέτυχε να καθορίσει το λόγο της αναντιστοιχίας, αλλά παρείχε μια σειρά λόγων που μπορεί να συνεισέφεραν στο χαμηλότερο ποσοστό. ένας είναι «το φαινόμενο του υγιούς μετανάστη», που υποδηλώνει ότι για να έχει καταφέρει κάποιος να ταξιδέψει, η κοινότητα των μεταναστών θα αποτελείται από υγιέστερα άτομα συγκριτικά με τον γενικό πληθυσμό. Τα ζητήματα γλώσσας, πολιτισμού και στίγματος μπορεί επίσης να συμβάλλουν στον χαμηλότερο από τον αναμενόμενο επιπολασμό επιληψίας σε Ισπανικούς πληθυσμούς στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού, προσθέτει ο Dr Labiner.

Τώρα πλέον εργάζεται σε μια μελέτη παρακολούθησης που ελπίζει ότι θα φωτίσει τα απροσδόκητα αυτά ευρήματα. Η έρευνα βρήκε επίσης πως ως και το 20% των ατόμων με επιληψία στις παραμεθόριες κοινότητας δεν είχαν ποτέ διαγνωσθεί ή λάβει θεραπεία. «Δεν είναι ότι δεν υπάρχει πρόσβαση σε κάποιον ειδικό. Οι περιοχές αυτές δεν είναι τόσο απομακρυσμένες, ώστε να περιμένεις κανείς τα άτομα αυτά να μένουν αδιάγνωστα», κατέληξε.

Πηγή

Πόσο ενήμεροι είναι οι γιατροί σας για τις παρενέργειες των αντιεπιληπτικών σας;

Περίπου 20% των νευρολόγων δεν γνωρίζουν τους σημαντικότερους επιβεβαιωμένους κινδύνους ασφαλείας που σχετίζονται με τα αντιεπιληπτικά φάρμακα (ΑΕΦ), όπως ο κίνδυνος συγγενών ανωμαλιών και οι αυτοκτονικές σκέψεις, παρά το ότι εκτίθενται σε πολλές πηγές πληροφοριών, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας νέας έρευνας. Τα αποτελέσματα της έρευνα υποστηρίζουν ότι οι πληροφορίες για την ασφάλεια του φαρμάκου δεν προσφέρονται στους γιατρούς με συστηματικό τρόπο, κάτι που μπορεί να επηρεάσει τη φροντίδα του ασθενή.

Όπως είναι τώρα τα πράγματα, η διάχυση των πληροφοριών «γίνεται κατά στάδια» και είναι «μια πολύ βραδεία διαδικασία», υποστηρίζει ο συγγραφέας της μελέτης Gregory L. Krauss, MD, καθηγητής νευρολογίας της Ιατρικής Σχολής John Hopkins, στη Βαλτιμόρη του Maryland, σε μια συνέντευξη στο Medical News. Η διαδικασία μπορεί να αρχίσει με μια αναφορά για αυξημένο κίνδυνο μιας συγκεκριμένης έκβασης που σχετίζεται με κάποιο ΑΕΦ, που ακολουθείται από την συμπερίληψη της πληροφορίας αυτής στο φυλλάδιο του φαρμάκου που οι γιατροί μάλλον δεν διαβάζουν. Οι ειδικοί της επιληψίας ενημερώνονται για αυτή από τη βιβλιογραφία και μετά οι γενικοί νευρολόγοι σταδιακά μαθαίνουν για αυτή μέσω προειδοποιήσεων της Αρχής Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) ή ενός ιατρικού συνεδρίου.

«Δεν υπάρχει μια καλή συστηματική μέθοδος για την διάδοση των πληροφοριών ασφαλείας σχετικά με τα φάρμακα και θα έπρεπε να υπήρχε», λέει ο Dr Krauss. «Νομίζω ότι η FDA βασίζεται στην δευτερογενή μετάδοση και τους επαγγελματικούς συλλόγους, αλλά αυτό είναι απρόβλεπτο. Θα πρέπει να υπάρξει ένα καλύτερο σύστημα ενημέρωσης των γιατρών. Για παράδειγμα, ένα σύστημα μέσω email που θα είναι επιλεκτικό για τους ειδικούς. Προς το παρόν, αν εγγραφεί κανείς στο Medwatch (το πρόγραμμα αναφοράς πληροφοριών ασφαλείας και ανεπιθύμητων συμβαμάτων της FDA), θα θαφτεί». Τα ευρήματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο Epilepsy & Behavior.

Απρόβλεπτη διάδοση πληροφοριών

Χρησιμοποιώντας μια λίστα των μελών της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας (ΑΑΝ), οι ερευνητές απέστειλαν μια έρευνα σε 4627 νευρολόγους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι ειδικοί ρωτήθηκαν σχετικά με τις γνώσεις τους για τους ακόλουθους πρόσφατα αναγνωρισμένους κινδύνους ασφαλείας των ΑΕΦ:

• Οι αντιδράσεις υπερευαισθησίας (λ.χ. σύνδρομο Stevens-Johnson και επιδερμική νεκρόλυση) σε χρήση καρβαμαζεπίνης σε ασθενείς με έναν συγκεκριμένο απλότυπο είναι συχνότερες σε άτομα Ασιατικής καταγωγής. Η FDA συνιστά έλεγχο των ασθενών Ασιατικής καταγωγής πριν την έναρξης της θεραπείας με καρβαμαζεπίνη.

• Αυτοκτονικός ιδεασμός ή αυτοκτονική συμπεριφοράς με τα νεότερα ΑΕΦ. Η FDA έχει αναγνωρίσει διπλάσιο κίνδυνο αυτοκτονίας σε ασθενείς που ξεκινούν τη θεραπεία σε 11 ΑΕΦ και προτείνει προειδοποίηση και παρακολούθηση των ασθενών που λαμβάνουν τα φάρμακα αυτά.

• Συγγενείς διαταραχές στο νεογνό μητέρων που λαμβάνουν βαλπροϊκό οξύ. Οι συγγραφείς της μελέτες σημειώνουν ότι ο κίνδυνος είναι περίπου 10,7%.

• Γνωσιακές διαταραχές σε παιδιά που εκτέθηκαν σε βαλπροϊκό οξύ ενδομητρίως. Οι συγγραφείς σημειώνουν μείωση 6 έως 9 μονάδων IQ στα παιδιά αυτά συγκριτικά με τα παιδιά μητέρων που λάμβαναν άλλο ΑΕΦ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Ως ερώτηση ελέγχου, οι νευρολόγοι ρωτήθηκαν αν γνωρίζουν ότι η λακοσαμίδη δεν έχει προειδοποιήσεις εντός μαύρου πλαισίου. Όσοι απάντησαν βαθμολόγησαν επίσης 5 μεθόδους μετάδοσης πληροφοριών ασφάλειας φαρμάκων, από την περισσότερο στην λιγότερο αποτελεσματική.

Οι ερευνητές ανέλυσαν 505 απαντήσεις στην έρευνά τους. Το δείγμα αποτελούνταν κατά 66,5% από άντρες μέσης ηλικίας 48,9 έτη. Περίπου οι μισοί (49,5%) συμμετέχοντες ασκούν το επάγγελμα μόνοι τους ή σε κάποια ομάδα και βλέπουν περίπου 100 ασθενείς με επιληψία κάθε χρόνο (54.0%). Ο αριθμός των ετών άσκησης του επαγγέλματος κυμαίνεται από 1 έως 52 έτη.

Αριθμός Ασθενών

Η έρευνα βρήκε ότι περίπου το ένα πέμπτο όσων απάντησαν σε αυτή, δεν γνώριζαν τις προειδοποιήσεις ασφαλείας. Οι νευρολόγοι που βλέπουν μεγάλο αριθμό ασθενών με επιληψία γνωρίζουν καλύτερα από τους υπόλοιπους νευρολόγους τους κινδύνους ασφαλείας που σχετίζονται με τα ΑΕΦ. «Η ηλικία, τα χρόνια στο επάγγελμα, η πιστοποιήσεις, η μορφή της άσκησης του επαγγέλματος και η γεωγραφία δεν φαίνεται να επηρεάζουν τα πράγματα. Το μόνο πράγμα που είχε επιρροή ήταν το αν είχαν δει περισσότερους από 100 ασθενείς με επιληψία το έτος», δήλωσε ο Dr Krauss.

Περίπου το 70% όσων απάντησαν γνώριζαν τη σύσταση για έλεγχο του απλότυπου σε ασθενείς ασιατικής καταγωγής πριν τη χορήγηση καρβαμαζεπίνης. Αν και το 29,1% ανέφερε ότι άρχισε τη χορήγηση καρβαμαζεπίνης σε τέτοιους ασθενείς, μόνο το 22,5% ανέφερε να έχει πραγματοποιήσει έλεγχο απλοτύπου. «Η FDA λέει ότι θα πρέπει να ελέγχονται οι ασθενείς αυτοί, αλλά οι γιατροί έχουν πιθανώς ανάμεικτα αισθήματα για αυτό», λέει, μερικώς γιατί δεν τους έχουν δοθεί οδηγίες για το πώς να κάνουν και το πώς να ερμηνεύσουν την εξέταση του απλότυπου. «Μου πήρε 2 μέρες να καταλάβω το πώς να κάνω την εξέταση αυτή. Οι ασθενείς πρέπει να την πληρώσουν (κοστίζει κάποιες εκατοντάδες δολάρια) και πρέπει να περιμένουν τα αποτελέσματα, έτσι, αυτό που κάνουν οι περισσότεροι στο σημείο αυτό είναι να αρχίζουν κάποιο άλλο φάρμακο».

Οι περισσότεροι που απάντησαν στην έρευνα (80,6%) γνώριζαν τις προειδοποιήσεις σχετικά με τον αυτοκτονικό ιδεασμό με τα νεότερα ΑΕΦ και το 70,1% ανέφερε πως συμβούλεψε τους ασθενείς για τον κίνδυνο αυτό στα 3 χρόνια από την ειδοποίηση ασφαλείας. Ωστόσο, μόνο το 60,2% προσδιόρισε σωστά τον κίνδυνο ως 4,3 ανά 1000.  Ορισμένοι γιατροί έχουν αμφιβολίες για το πώς η FDA κατέληξε στον κίνδυνο αυτοκτονίας που σχετίζεται με τα ΑΕΦ, δηλώνει ο Dr Krauss. Η Υπηρεσία συγκέντρωσε δεδομένα από τα τελευταία 11 αντιεπιληπτικά φάρμακα που υπεβλήθησαν για έγκριση, που περιλάμβαναν πληροφορίες για «χιλιάδες και χιλιάδες ασθενών» και βρήκαν πως ο κίνδυνος αυτοκτονίας ήταν διπλάσιος σε όσους λάμβαναν φάρμακα έναντι όσων λάμβαναν placebo, είπε. «Δεν έκαναν κάποια επιδημιολογική μελέτη, ούτε δημογραφική συσχέτιση και ο κίνδυνος ήταν χαμηλός», από περίπου 2 στους 1000 ως 4 στους 1000, είπε. «Η FDA επίσης δεν έκανε κάποια έρευνα για να δείξει ποιος είναι σε μεγαλύτερο κίνδυνο, για παράδειγμα, όσοι είναι σε κατάθλιψη. Το να έχεις μια γενική προειδοποίηση όταν απλά ομαδοποιείς όλα τα φάρμακα μαζί μου φαίνεται παράλογο».

Μόνο το 33,5% όσων απάντησαν γνώριζαν τον προσφάτως αναγνωρισμένο κίνδυνο για συγγενείς ανωμαλίες και περίπου οι μισοί (48,9%) γνώριζαν τον κίνδυνο για χαμηλότερο IQ σε παιδιά μητέρων που λάμβανα βαλπροϊκό οξύ. «Πολλοί γιατροί δεν γνωρίζουν ότι το βαλπροϊκό οξύ έχει πολύ υψηλά ποσοστά συγγενών ανωμαλιών και προκαλεί μείωση του IQ στους απογόνους. Αυτό είναι σοβαρό», σχολιάζει ο Dr Krauss. «Πολλοί γνώριζαν πως υπήρχε κίνδυνος για συγγενείς ανωμαλίες, αλλά όχι ότι αυτός ήταν τόσο υψηλός… όταν φτάνεις στο ποσοστό του 10%, μάλλον πρέπει να το γνωρίζεις».

Σχεδόν τα τρία τέταρτα (73%) όσων συμμετείχαν απάντησαν σωστά την ερώτηση ελέγχου πως δεν υπήρχε προειδοποίηση σε μαύρο πλαίσιο για την λακοσαμίδη. Ορισμένα από τα ζητήματα ασφαλείας των ΑΕΦ έχουν προκύψει τα τελευταία λίγα χρόνια και μάλλον οι γιατροί θα τα μάθουν σταδιακά. «Υπάρχει κάποια καθυστέρηση σε ορισμένα άτομα, αλλά οπωσδήποτε αυτό θέτει τους ασθενείς σε κίνδυνο», είπε ο Dr Krauss.

Πηγές Πληροφόρησης

Όσοι συμμετείχαν ανέφεραν ότι η συνηθέστερη πηγή πληροφοριών ασφαλείας για το φάρμακο είναι οι ειδοποιήσεις από τους οργανισμούς των ειδικών (67,1%), τη δημοσιευθείσα βιβλιογραφία (67,1%), τους συνεργάτες και/ή τους συναδέρφους (53,1%) και από τη συνεχιζόμενη ιατρική εκπαίδευση ή άλλες εκπαιδευτικά προγράμματα (52,9%). Οι ειδικοί που δουλεύουν ως ιδιώτες είναι περισσότερο πιθανό να αποκτούν πληροφόρηση μέσω των φαρμακευτικών αντιπροσώπων, ενώ οι ακαδημαϊκοί νευρολόγοι είναι μάλλον πιθανότερο να χρησιμοποιούν τη δημοσιευθείσα βιβλιογραφία και τους συνεργάτες/συναδέρφους τους ως πηγές πληροφόρησης. Οι περισσότεροι νευρολόγοι δήλωσαν πως θα προτιμούσαν να λαμβάνουν πληροφόρηση για θέματα ασφαλείας φαρμάκων από δομημένες, εύκολα προσβάσιμες πηγές. Πολλοί (190) υποστηρίζουν μια «επίσημη διαδικασία προειδοποίησης μέσω των οργανώσεών τους» και σχεδόν άλλοι τόσοι (176) υποστήριξαν τα emails με «ενημερωμένες προειδοποιήσεις προς τους ειδικούς του χώρου».

Η ΑΑΝ προς το παρόν κοινοποιεί προειδοποιήσεις ασφαλείας στα μέλη της, αλλά δεν γίνεται πάντα συστηματικά. Ακόμα και αν οι προειδοποιήσεις αυτές περιβάλλονται ορισμένες φορές από αμφιβολίες, οι γιατροί «θα πρέπει οπωσδήποτε να τις γνωρίζουν», είπε. «Οι ασθενείς μπορεί να ρωτήσουν για αυτές και, ακόμα και αν ο κίνδυνος δεν είναι υψηλός, υπάρχει ωστόσο κάποιος και πρέπει να τον γνωρίζουν». Το ποσοστό συμμετοχής για την έρευνα δεν ήταν υψηλό, αλλά ήταν τυπικό για μια έρευνα μέσω email, είπε ο Dr Krauss. Οι γιατροί μπορεί να νιώθουν ότι «πολιορκούνται από emails» και μια έρευνα με απλό ταχυδρομείο μπορεί να είχε αποδώσει περισσότερες απαντήσεις. Τα ευρήματα της έρευνα είναι πιαθνώς εφαρμόσιμα σε ένα ευρύ φάσμα ιατρικών ειδικοτήτων και φαρμάκων, είπε ο Dr Krauss.

Προβληματισμός για τα Ευρήματα

Αν και τα αποτελέσματα της έρευνας την ανησύχησαν, η Jacqueline French, MD, πρόεδρος της Αμερικανικής Εταιρείας Επιληψίας, μέλος της ΑΑΝ και καθηγήτρια της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης ισχυρίστηκε πως δεν την εξέπληξαν. «Κάθε γιατρός αντιμετωπίζει πλήθος δεδομένων. Συνταγογραφούμε πολλά διαφορετικά φάρμακα και το να παραμένουμε ενήμεροι για όλα αυτά τα φάρμακα και τα νέα ζητήματα ασφαλείας που σχετίζονται με αυτά είναι τεράστιο έργο για τον καθένα». Αν και ο κόσμος μπορεί να νομίζει ότι ο ειδικός γνωρίζει τα πάντα για κάθε φάρμακο που χορηγεί, «αυτό πιθανότατα δεν είναι ρεαλιστικό, αν σκεφτεί κανείς το μέγεθος των δεδομένων που είναι διαθέσιμα», είπε η Dr French. Συμφώνησε πως «η λήψη ενός email με ανεπιθύμητες ενέργειες κάθε λίγους μήνες» από τους συλλόγους των ειδικών θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος ενημέρωσης των γιατρών για τις νέες πληροφορίες ασφαλείας των φαρμάκων. Αλλά τα έξυπνα κινητά τηλέφωνα, οι μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα γραπτά μηνύματα μπορεί να αποτελούν άλλους τρόπους διάχυσης των πληροφοριών, είπε. «Η ασφάλεια των ασθενών είναι πάντα υπόψη της Ακαδημίας Νευρολογίας, και το άρθρο αυτό θα εγείρει σίγουρα περισσότερες ερωτήσεις και προσπάθειες για την εξεύρεση συστημάτων ενημέρωσης. Αλλά τα συστήματα αυτά κοστίζουν και το ερώτημα είναι ποιος θα πληρώσει για αυτά».

Πηγή: http://www.medscape.com/viewarticle/809968

Καλύτερη Ενημέρωση των Γονέων για τη Χειρουργική της Επιληψίας

Οι γονείς είναι συχνά επιφυλακτικοί να συζητήσουν την επιλογή της χειρουργικής της επιληψίας για τα παιδιά τους, αλλά μια νέα μελέτη υποστηρίζει ότι είναι πιθανότερο να αρχίσουν να  την σκέφτονται αν έχουν καλή ενημέρωση.

Ερευνητές της Σχολής Ιατρικής και Οδοντιατρικής του Πανεπιστημίου του Rochester στις ΗΠΑ μελέτησαν 138 γονείς παιδιών με επιληψία. Οι ερευνητές βρήκαν ότι περισσότερο από το ένα  τέταρτο (25,2%) όσων συμμετείχαν ήταν αντίθετοι στη χειρουργική της επιληψίας, παρά το ότι η ως τώρα έρευνα δείχνει ότι είναι ασφαλής και αποτελεσματική για τους μικρούς ασθενείς.

Ωστόσο, όταν ζητήθηκε από τους γονείς να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο που παρείχε πληροφορίες σχετικά με την επέμβαση, οι μισοί (50,4%) είπαν ότι ήταν πλέον περισσότερο θετικοί, ενώ μόλις το 3,3% είχε περισσότερο αρνητική άποψη. Οι γονείς με παιδιά προεφηβικής ηλικίας ήταν περισσότερο πιθανό να είναι δεκτικοί για το χειρουργείο ως θεραπευτική επιλογή, υποστηρίζουν οι ερευνητές.

Δημοσιεύοντας στο περιοδικό Epilepsy and Behaviour, οι συγγραφείς της μελέτης ισχυρίζονται ότι οι νευρολόγοι θα πρέπει να συζητούν την πιθανότητα χειρουργείου με τους γονείς όσο το δυνατόν συντομότερα, δίνοντάς τους άφθονες πληροφορίες για να αυξηθεί η πιθανότητας αποδοχής της. Ωστόσο, οι ερευνητές παρατήρησαν πως το 60% των παιδο-νευρολόγων που ερωτήθηκαν δεν ακολουθούσαν πλήρως τις κατευθυντήριες οδηγίες  ή τους τυπικούς κανόνες άσκησης του επαγγέλματος στο θέμα αυτό.

«Συμπεραίνουμε ότι η εκπαίδευση τόσο των νευρολόγων όσο και των γονέων είναι αναγκαία για να διευκολυνθεί η διαδικασία αυτή», δηλώνουν οι συγγραφείς της μελέτης.

Πηγή

Υψηλότερο κίνδυνος κοινωνικών προβλημάτων στα άτομα με επιληψία

Οι ενήλικες με επιληψία κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας έχουν συχνά κοινωνικά προβλήματα, ακόμα και αν δεν εμφανίζουν πλέον κρίσεις, δείχνει μια νέα μελέτη.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου Dalhousie του Καναδά εξέτασαν τα δεδομένα μιας ομάδας 692 ενηλίκων που είχαν διαγνωστεί με επιληψία στην περιοχή της Νέας Σκωτίας μεταξύ του 1977 και του 1985 και παρακολουθήθηκαν για σχεδόν 30 έτη. Εξ αυτών, προσδιορίστηκαν για συμμετοχή στην μελέτη 137 ασθενείς με καμία άλλη πάθηση πέραν της επιληψίας, φυσιολογική ευφυΐα και φυσιολογική νευρολογική εξέταση. Σε αυτούς περιλαμβανόταν 23 ασθενείς με νεανική μυοκλονική επιληψία (ΝΜΕ), 34 με γενικευμένες τονικοκλονικές κρίσεις μόνο (ΓΤΚΜ) και 80 με εστιακές κρίσεις με δευτεροπαθή γενίκευση (ΔΓ). Οι ασθενείς με ΝΜΕ είχαν αρχίσει να έχουν κρίσεις στη μέση ηλικία των δέκα ετών, ενώ αυτοί με ΓΤΚΜ και ΔΓ περίπου στα 7 έτη.

Οι ερευνητές βρήκαν «εντυπωσιακά όμοιες» εκβάσεις για τους ασθενείς με τα τρία αυτά είδη επιληψίας, σύμφωνα με δημοσίευση στο Clinical Psychiatry News. Η Dr Carol Camfield, καθηγήτρια Παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο Dalhousie της Νέας Σκωτίας, αποκάλυψε πως ακόμα και οι ενήλικες, στους οποίους οι κρίσεις είχαν υποχωρήσει και δεν χρειαζόταν πλέον αντιεπιληπτική αγωγή, είχαν υψηλή πιθανότητα για έναν τουλάχιστον δείκτη κακής έκβασης.

Συνολικά, 74% των ασθενών με ΝΜΕ είχαν τουλάχιστον μία κακή έκβαση όπως και το 76% των ασθενών με ΓΤΚΜ και το 62% των ασθενών με ΔΓ. Για παράδειγμα, το 31% των ασθενών με ΝΜΕ, το 33% των ασθενών με ΓΤΚΜ και το 23% των ασθενών με ΔΓ ήταν άνεργοι. Το 40% των ασθενών με ΓΤΚΜ και το 32% των ασθενών με ΔΓ δεν είχε αποφοιτήσει από το Λύκειο, ενώ το ένα τέταρτο των ασθενών με ΓΤΚΜ δεν μπορούσαν να κατονομάσουν ούτε έναν στενό φίλο. Τα άτομα με ΓΤΚΜ ήταν επίσης πιθανότερο να μην είχαν ποτέ μια σχέση που να διήρκησε περισσότερο από τρεις μήνες (24%).

Η Dr Camfield, που παρουσίασε τα ευρήματα στο πρόσφατο Διεθνές Συνέδριο Επιληψίας, δήλωσε πως οι ενήλικες με ιστορικό επιληψίας «χρειάζονται από εμάς προοπτικές παρεμβάσεις στο σχολείο, την κοινωνικοποίηση, την εύρεση εργασίας και την σεξουαλική τους ζωή».

Πηγή:  http://www.epilepsyresearch.org.uk/people-with-epilepsy-at-risk-of-long-term-social-problems-2/

Η Ευρωπαϊκή Ένωση για την έρευνα του εγκεφάλου

Η έρευνα για τον εγκέφαλο ανεβαίνει θέσεις στην πολιτική agenda της Ευρωπαϊκής Ένωσης χάρη στη δουλειά δύο υποστηρικτικών ομάδων: του European Brain Council και της European Federation of Neurological Associations. Χάρη στις προσπάθειές τους, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγνώρισε πλέον την ανάγκη για καλύτερη φροντίδα ατόμων με νευρολογικές διαταραχές και ονόμασε τον Μάιο του 2013 «Ευρωπαϊκό Μήνα Εγκεφάλου». Ο μήνας σημαδεύτηκε με διάφορα συμβάντα για βελτίωση της ενημέρωσης σχετικά με τις νευρολογικές διαταραχές και την καταπολέμηση του στίγματος που σχετίζεται ακόμα με πολλές από αυτές. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπήδιεξήγαγε επίσης δύο συνέδρια, στις Βρυξέλες και το Δουβλίνο, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στον καθορισμό των στρατηγικών σχεδιασμών διαμορφωτών πολιτικής. Τα νέα αυτά είναι πολλά υποσχόμενα, καθώς δείχνουν ότι οι διαμορφωτές πολιτικής της ΕΕ έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ότι ο υψηλός επιπολασμός και το κόστος των εγκεφαλικών νόσων πρέπει να αντιμετωπιστούν επειγόντως.

Από το 2007, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει αφιερώσει λιγότερο από 2 δισεκατομμύρια Ευρώ στην έρευνα του εγκεφάλου μέσω ενός δικτύου οργανισμών χρηματοδότησης γνωστών ως FP7. Σχεδιάζει τώρα να αντικαταστήσει το FP7 με ένα νέο δίκτυο που καλείται Horizon, που θα λειτουργεί από το 2014-2020 και θα έχει πολύ μεγαλύτερο προϋπολογισμό για νευρολογκή έρευνα. Η πρόοδος στην έρευνα δεν θα επιτευχθεί με τις χώρες σε απομόνωση, αλλά μέσω προσεκτικά σχεδιασμένων εθνικών πλάνων, στα οποία κάθε χώρα θα έχει διαφορετικές προτεραιότητες. Ορισμένοι από τους τομείς έρευνας που οι νευρολόγοι έχουν ήδη τονίσει είναι: δομή και λειτουργία του εγκεφάλου, οπτογενετική, πρόληψη και πρώιμη διάγνωση ασθενειών.

Τα νέα για την αύξηση της χρηματοδότησης για την έρευνα του εγκεφάλου από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι εξαιρετικά θετικά, όχι μόνο για τα άτομα με νευρολογικές διαταραχές, αλλά επίσης και γιατί θα ενθαρρύνει την επιστημονική συνεργασία μέσα στην Ευρώπη. Ελπίζουμε ιδιαίτερα ότι οι ερευνητές στην επιληψία θα εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες που διατίθενται και περιμένουμε μελλοντικές εξελίξεις.   [1]

Πηγή:   [1]   http://www.epilepsyresearch.org.uk/the-eu-commission-recognises-neurological-research-as-a-priority/