Αρχική » Θεραπείες » Ερευνητικές

Category Archives: Ερευνητικές

Advertisements

Ο διακρανιακός μαγνητικός ερεθισμός στη διάγνωση και θεραπεία της επιληψίας

Μια νέα μελέτη παρουσιάζει τα πιθανά οφέλη μιας τεχνικής που ονομάζεται διακρανιακός μαγνητικός ερεθισμός (transcranialmagneticstimulation– TMS) στη θεραπεία και τη διάγνωση της επιληψίας.

Σε έρευνα που διεξήγαγε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης ανασκοπήθηκε ένας αριθμός πρόσφατων άρθρων που δείχνουν πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο TMSγια την ανίχνευση διακριτών αλλαγών των μοτίβων της εγκεφαλικής δραστηριότητας που σχετίζονται με την υποκείμενη πάθηση.

Ο TMS αφορά στη χρήση μαγνητικών πεδίων για διέγερση των νευρικών κυττάρων του εγκεφάλου, μια μέθοδος που μερικές φορές εφαρμόζεται για τη βελτίωση των συμπτωμάτων της κατάθλιψης. Ωστόσο, οι πρόσφατες αυτές μελέτες δείχνουν ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην παρακολούθηση της δράσης των παραδοσιακών και νεότερων αντιεπιληπτικών φαρμάκων στον εγκέφαλο, με στόχο τον προσδιορισμό της αποτελεσματικότητάς τους. Επιπλέον, ο TMSφαίνεται αποτελεσματικός στην πρόβλεψη της απάντησης των ασθενών στη θεραπεία και στην ίδια την αντιμετώπιση της νόσου, με τη νέα μέθοδο του TMS-ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος να φαίνεται πολλά υποσχόμενη.

Η μελέτη καταλήγει: «Ο TMSπαρέχει σημαντικές πληροφορίες για το παθοφυσιολογικό υπόστρωμα της επιληψίας στον άνθρωπο και αναδεικνύεται σε ένα πολύτιμο εργαλείο με διαγνωστικές, προγνωστικές και θεραπευτικές δυνατότητες».

Πηγή

Advertisements

Το φως ως διακόπτης λειτουργίας των νευρικών κυττάρων

Γερμανοί ερευνητές ανακάλυψαν έναν τρόπο ελέγχου των νευρώνων με χρήση μόνο του φωτός. Με την τεχνική αυτή χρησιμοποιείται μια χημική ουσία που καθιστά προσωρινά τους υποδοχείς των νευρώνων ευαίσθητους στο φως, επιτρέποντας  τον άμεσο χειρισμό των νευρικών κυττάρων. Αυτό, σύμφωνα με τους ερευνητές, θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για νέες θεραπείες για μια σειρά νευρολογικών παθήσεων, μεταξύ αυτών της επιληψίας και της κατάθλιψης.

Επιστήμονες του Πανεπιστημίου Ludwig-Maximilians του Μονάχου, υπό τη ηγεσία του καθηγητή χημικής βιολογίας και γενετικής DirkTrauner, ανέπτυξαν ένα τροποποιημένο μόριο της φεντανύλης, ενός συνθετικού οπιοειδούς που χρησιμοποιείται ως αναισθητικό και παυσίπονο. Η ουσία αυτή συνδέεται με τους υποδοχείς των νευρικών κυττάρων του εγκεφάλου, καθιστώντας τους ευαίσθητους στο φως με αποτέλεσμα να μπορούν να ενεργοποιούνται ή να απενεργοποιούνται κατά βούληση μέσω της έκθεσής τους σε φως διαφορετικού χρώματος.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, των οποίων η έρευνα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Neuron, η μέθοδος αυτή θα μπορούσε να ενεργοποιεί ή να αναστέλλει νευρώνες που προσβάλλονται σε παθήσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος, όπως στην επιληψία. Θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για να ενεργοποιεί ουσίες, όπως τα αναλγητικά, διάφορα κυτταροστατικά φάρμακα ή αντιδιαβητικές ουσίες στις περιοχές του εγκεφάλου, όπου αυτό απαιτείται, ελαχιστοποιώντας έτσι τις ανεπιθύμητες παρενέργειες που εμφανίζονται όταν οι ουσίες αυτές απελευθερώνονται στο σώμα.

Οι νευρώνες είναι υπεύθυνοι για όλες τις αισθητηριακές αντιλήψεις αναλόγως των πρωτεϊνών που εκφράζονται στην επιφάνεια της μεμβράνης τους και οι οποίες αντιδρούν σε ερεθίσματα, όπως η αφή ή η θερμοκρασία. Πολλά νευρικά κύτταρα ανταποκρίνονται σε ένα μόνο είδος συμβάντων, αλλά σύμφωνα με τον Καθηγητή Trauner, η τεχνική που αναπτύχθηκε μπορεί να ενεργοποιεί ή να απενεργοποιεί νευρώνες ανεξάρτητα από το ερέθισμα που συνήθως αυτοί απαιτούν.

«Μακροπρόθεσμα, ελπίζουμε να χρησιμοποιηθεί η μέθοδος αυτή ως η βάση για νέες θεραπείες νευρολογικών νόσων», σχολίασε. «Μπορούμε να χειριστούμε τα χαρακτηριστικά του φωτός με μεγάλη ακρίβεια, έτσι ώστε να ρυθμίζουμε την κατάσταση των κυττάρων με ορισμένο τρόπο», συνεχίζει ο Καθηγητής Trauner. «Επιπλέον, η αντίδραση αυτή είναι πλήρως αναστρέψιμη».

 

Πηγή

«Ηλεκτρονικό δέρμα» στην αντιμετώπιση της επιληψίας

Επανάσταση θα μπορούσε να σημειωθεί στη χορήγηση των αντιεπιληπτικών φαρμάκων μέσω της ανάπτυξης ενός φορητού «ηλεκτρονικού δέρματος» για την θεραπεία των κινητικών διαταραχών.

Δημιουργημένο από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Austin, η καινοτόμος αυτή συσκευή είναι περίπου στο μέγεθος ενός tattooκαι μπορεί να αποθηκεύει και να μεταδίδει δεδομένα σχετικά με τις κινήσεις του ατόμου, να λαμβάνει διαγνωστικές πληροφορίες και να απελευθερώνει φάρμακα στο δέρμα.

Η συσκευή δημιουργήθηκε τοποθετώντας σε στρώματα ένα συνδυασμό ελαστικών νανοϋλικών – περιλαμβανομένων αισθητήρων ανίχνευσης θερμοκρασίας και κίνησης, ανθεκτικής RAMγια αποθήκευση δεδομένων, μικρο-θερμαντών και ιατρικών φαρμάκων – πάνω σε υλικά που μιμούνται την απαλότητα και ευλυγισία του δέρματος. Η νέα αυτή συσκευή διαφέρει από παλαιότερες εφαρμογές της ίδιας αντίληψης με το να είναι η πρώτη που επιτυγχάνει ταυτόχρονα να αποθηκεύει πληροφορίες και να χορηγεί φάρμακο, κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο για την θεραπεία του ασθενή όσο και για την παρακολούθησή του την ίδια στιγμή.

Καθώς η συσκευή αυτή είναι μόλις τέσσερα εκατοστά σε μήκος, δύο εκατοστά σε φάρδος και 0,3 χιλιοστά σε πάχος, μπορεί εύκολα να προσαρμοσθεί στο δέρμα με ένα διακριτικό αυτοκόλλητο, καθιστώντας το ιδανικό για ασθενείς με κινητικές διαταραχές, όπως η επιληψία και η νόσος του Parkinson. Ωστόσο, οι δημιουργοί του – που παρουσίασαν τα ευρήματά τους στο ιατρικό περιοδικό Nature Nanotechnology την προηγούμενη εβδομάδα – σημείωναν ότι το ηλεκτρονικό αυτό δέρμα δεν είναι ακόμα έτοιμο να κυκλοφορήσει στην αγορά, καθώς θα πρέπει να ενισχυθεί με μια κατάλληλη πηγή ενέργειας και έναν πομπό δεδομένων. Τα εμπορικά διαθέσιμα στοιχεία, όπως οι μπαταρίες λιθίου και τα κυκλώματα αναγνώρισης με ραδιοσυχνότητες είναι πολύ σκληρά για να τοποθετηθούν στο δέρμα, κάτι που σημαίνει ότι οι ερευνητές θα πρέπει να αναπτύξουν συμπαγείς και ευλύγιστες εναλλακτικές λύσεις πριν το patchαυτό χορηγηθεί σε ασθενείς.

Ένας εκ των συγγραφέων της μελέτης, ο NashuLu, μηχανολόγος μηχανικός του Πανεπιστημίου του Texas στο Austin, δήλωσε: «Είναι ένα αρκετά περίπλοκο σύστημα για να ενσωματωθεί σε ένα κομμάτι υλικού για tattoo. Είμαστε ακόμα αρκετά μακριά από αυτό».

Η τεχνολογία του ηλεκτρονικού δέρματος έχει ένα ευρύ φάσμα πιθανών χρήσεων στο μέλλον, περιλαμβανομένης της καταγραφής του καρδιακού ρυθμού, της εγκεφαλικής δραστηριότητας και των μυϊκών συσπάσεων.

Πηγή

Επαναπρογραμματίζοντας τα νευρικά κύτταρα

Ερευνητές από τις ΗΠΑ πέτυχαν να δημιουργήσουν νέους νευρώνες στον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό ζωντανών θηλαστικών, χωρίς την ανάγκη εμφύτευσης βλαστοκυττάρων.

 Οι ερευνητές θεωρούν ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να εφαρμοστεί για την αποκατάσταση τραυματικών βλαβών του εγκεφάλου, που αποτελούν αίτιο μετατραυματικής επιληψίας. Θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιηθούν για την αποκατάσταση βλαβών της κυττάρων του νωτιαίου μυελού.

Οι ερευνητές, του Southwestern Medical Center του Πανεπιστημίου του Τέξας, χρησιμοποιώντας διάφορους βιολογικούς παράγοντες προήγαγαν τη γονιδιακή έκφραση σε εγκεφάλους πειραματοζώων μετατρέποντας μη νευρωνικά κύτταρα, όπως τα αστροκύτταρα σε νευροβλάστες. Ακολούθως, στα πειραματόζωα χορηγήθηκε βαλπροϊκό οξύ – φάρμακο που χρησιμοποιείται στη θεραπεία της επιληψίας για περισσότερο από 50 έτη – για να προαχθεί η ωρίμανση των κυττάρων αυτών προς νευρώνες.

«Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν πως τα αστροκύτταρα μπορεί να είναι ιδανικός στόχος για επαναπρογραμματισμό», σχολιάζει ο Chun-LiZhang, συγγραφέας της μελέτης. Ωστόσο οι ερευνητές υπογραμμίζουν πως ακόμα είναι πολύ νωρίς για να γνωρίζουν αν οι νευρώνες που δημιουργήθηκαν στις μελέτες τους προκαλούν λειτουργικές βελτιώσεις.

 

 

Πηγή

Πειραματικό εμφύτευμα εγκεφάλου για άμεσο έλεγχο επιληπτικών κρίσεων

Μια ομάδα από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Chaio Tung της Ταϊβαν (NCTU) δημοσίευσε την δημιουργία ενός νέου πειραματικού εμφυτεύματος για άτομα που πάσχουν από επιληψία. Το τσιπάκι αυτό, το οποίο ως σήμερα έχει δοκιμαστεί μόνο σε πειραματόζωα, εμφανίζει 92% επιτυχία και μπορεί να ελέγξει τις επιληπτικές κρίσεις εντός 0,8 δευτερολέπτων, σύμφωνα με το Taiwan Today.

 Το μέγεθός του είναι 0,3 έως 0,5 εκ, μαζί με την πηγή ενέργειάς του και παρακολουθεί την ηλεκτρική δραστηριότητα του νευρικού ιστού του ασθενή, ελέγχοντας για μη φυσιολογικούς ηλεκτρικούς παλμούς που σημαίνουν επιληπτική κρίση.  Αμέσως μόλις μια τέτοια δραστηριότητα ανιχνευθεί, το εμφύτευμα αυτό εκφορτίζει για να σταματήσει τη δραστηριότητα αυτή και να επιστρέψει η νευρωνική δραστηριότητα στο φυσιολογικό.

Σύμφωνα με τον Mr Wu, επικεφαλής της μελέτης και πρώην πρόεδρος του NCTU, αν η συσκευή αυτή κριθεί κατάλληλη για επιληπτικούς ασθενής θα μπορούσε να βοηθήσει το ένα τρίτο των ασθενών που δεν απαντάνε στις συμβατικές φαρμακευτικές θεραπείες – ειδικά με δεδομένο το χαμηλό κόστος παραγωγής της συσκευής.

«Η συσκευή αυτή είναι φτηνότερη στην παραγωγή της από ένα κινητό τηλέφωνο», σχολιάζει. «Αυτό αποτελεί εξαιρετικό νέο για τα άτομα στα οποία η επιληψία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με φάρμακα, καθώς δεν θα χρειάζεται να υποβάλλονται στους κινδύνους μιας χειρουργικής επέμβασης».

Ο συνεργάτης του κου Wu, Ker Ming-dou, επικεφαλής του Κολλεγίου Φωτονικής Μηχανικής του NCTU, ισχυρίζεται ότι το chip αυτό έχει πολλά πλεονεκτήματα συγκριτικά με τα υπάρχοντα εμφυτεύματα που χρησιμοποιούνται στην αντιμετώπιση των νευρολογικών παθήσεων. Το αποκαλεί «το πιο αποτελεσματικό εμφύτευμα στον κόσμο», προσθέτοντας ότι θα μπορεί να το χειριστεί κανείς με μια εξωτερική συσκευή για να διευκολύνεται η επαναφόρτισή του. «Θα διαρκεί για μια ζωή χωρίς να απαιτείται νέο χειρουργείο για την αντικατάσταση της μπαταρίας του», σχολιάζει.

Σύμφωνα με τον κ Ker, η λειτουργίες του εμφυτεύματος αυτού θα μπορούσαν αργότερα να επεκταθούν για να αντιμετωπίζουν και άλλες παθήσεις, όπως η νόσος Parkinson και η κατάθλιψη.

Πηγή

Νέος τρόπος δοκιμής αντιεπιληπτικών φαρμάκων

Ένας νέος τρόπος ελέγχου της αποτελεσματικότητας των αντιεπιληπτικών θεραπειών αναπτύχθηκε από επιστήμονες του ΗΒ και του Καναδά. Ειδικοί του Πανεπιστημίου του Southampton συνεργάστηκαν με μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Quebec στο Μόντρεαλ σε μια προσπάθεια δημιουργίας ενός αποτελεσματικότερου τρόπου δοκιμής φαρμακευτικών προϊόντων.

Θεωρείται ότι η νέα μέθοδος είναι σημαντική, καθώς οι επιστήμονες έπρεπε παραδοσιακά να χρησιμοποιούν διαύλους ιόντων σε ζωντανές κυτταρικές μεμβράνες για να δοκιμάζουν φάρμακα, κάτι που μπορεί να είναι «μια αργή και ακριβή διαδιακασία».

Ο Dr Philip Williamson, ένας ειδικός των επιστημών ζωής του Πανεπιστημίου του Southampton, σχολίασε: «Η νέα αυτή τεχνολογία ανοίγει δρόμους για έλεγχο των φαρμάκων, αναγνώριση νέων στοιχείων και προσδιορισμό ενεργειών του φαρμάκου πέραν του σημείο δράσης του. Οι ενέργειες αυτές είναι κύρια επιπλοκή στον σχεδιασμό νέων φαρμάκων και πολλά έχουν αποσυρθεί από κλινικές δοκιμές προχωρημένων σταδίων». Αυτό, σημειώνει, συμβαίνει συχνά λόγω της αναστολής του τασεοεξαρτώμενου διαύλου hERG στην καρδιά, που οδηγεί σε καρδιοτοξικές δράσεις. Ο Dr Williamson συνεχίζει σημειώνοντας πως τα ευρήματα της πρόσφατης αυτής μελέτης θα βοηθήσουν στην βελτιστοποίηση της διαδικασίας ανακάλυψης φαρμάκων στο μέλλον.

Ο Dr Maurits de Planque του Πανεπιστημίου του Southampton, που ήταν ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, προσέθεσε ότι η μέθοδος ελέγχου που δημιούργησε η ομάδα του είναι «σχετικά φθηνή». Σημειώνει πως οι επιστήμονες πειραματιζόταν με ακυτταρικά μείγματα στο παρελθόν, αλλά ισχυρίζεται ότι το ποσό τον ακριβών βιοχημικών ουσιών που χρειαζόταν έκανε τη μέθοδο μη οικονομική.

Ωστόσο, η πρόσφατη αυτή καινοτομία χρησιμοποιεί μέρος μόνο των απαιτούμενο ποσοτήτων, κάτι που σημαίνει ότι όλη η διαδικασία μπορεί να πραγματοποιηθεί πιο αποτελεσματικά ως προς το κόστος. Ο Dr De Planque ισχυρίζεται πως αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν «ο παραγόμενος δίαυλος τοποθετείται άμεσα σε μια μεμβράνη για έλεγχο του φαρμάκου». Οι ερευνητές ελπίζουν πως η μέθοδος αυτή θα βελτιώσει τον έλεγχο φαρμάκων σε πολλές άλλες παθήσεις πέραν της επιληψίας, περιλαμβανομένης της βαρείας μυασθένειας και της κυστικής ίνωσης.

Πηγή

Ανοσοθεραπεία σε ασθενείς με αντισώματα κατά νευρικού ιστού

Ένα ποσοστό ασθενών με επιληψία, στους οποίους η νόσος είναι ανθεκτική στα αντιεπιληπτικά φάρμακα (ΑΕΦ), έχουν αυτοαντισώματα κατά συστατικών των νεύρων. Μια θεραπεία που κατευθύνεται προς το ανοσοποιητικό σύστημα των ασθενών μειώνει σε πολλούς εξ αυτών σημαντικά τη συχνότητα των κρίσεων, όπως υποστηρίζει μια νέα μελέτη.

«Γενικά, οι ασθενείς με αντισώματα κατά αντιγόνων των συνάψεων – αντιγόνα κυτταρικής επιφάνειας – παρουσίασαν μια δραματική απάντηση  σε θεραπείες μείωσης των αντισωμάτων, όπως η πλασμαφαίρεση ή οι ανοσοσφαιρίνες, ενώ οι ασθενείς με αντισώματα κατά ενδοκυτταρικών αντισωμάτων απαντούσαν λιγότερο συχνά στην ανοσοθεραπεία», υποστηρίζει ο επικεφαλής συγγραφέας Raffaele Iorio του Ινστιτούτου Νευρολογίας στο Τμήμα Γηριατρικής, Νευροεπιστημών και Ορθοπεδικής του Καθολικού Πανεπιστημίου στη Ρώμη. Ο ερευνητής παρουσίασε τα ευρήματά του στο ΧΧΙ Παγκόσμιο Συνέδριο Νευρολογίας (WCN).

Περίπου το 30% των ασθενών δεν επιτυγχάνουν έλεγχο της επιληψίας τους με ΑΕΦ και ορισμένα επιληπτικά σύνδρομα που χαρακτηρίζονται κυρίως από κρίσεις μπορεί να έχουν ανοσολογικό αίτιο. Στην ανάλυσή του, ο Dr. Iorio μελέτησε την συχνότητα νευρικών αντισωμάτων σε ασθενείς με επιληψία αγνώστου αιτιολογίας και εκτίμησε την απάντηση στην ανοσοθεραπεία σε ασθενείς με νευρικά αντισώματα και φαρμακοανθεκτική νόσο.

Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν σε 2 ομάδες. Η ομάδα 1 είχε επιληψία αγνώστου αιτιολογίας, αλλά σχετιζόμενη με ψυχιατρική, κινητική ή γνωσιακή διαταραχή ή με ένα συνοδό αυτοάνοσο νόσημα, όπως ο λύκος, το σύνδρομο Sjögren ή η μυασθένεια gravis (ομάδα 1, n=35).

Η ομάδα 2 (n=37) περιελάμβανε ασθενείς με φαρμακοανθεκτική επιληψία. Αποκλείστηκαν και από τις δυο ομάδες άτομα με δομική/μεταβολική επιληψία ή με γενετικά αίτια επιληψίας. Οι ομάδες είχαν καλή αντιστοίχηση μεταξύ τους ως προς την ηλικία έναρξης της επιληψίας (μέση ηλικία 29 έως 31 έτη) και το φύλο (περίπου 60% έως 65% γυναίκες). Όλα τα δείγματα ελέγχθηκαν σε υπόστρωμα εγκεφάλου ποντικού με ανοσοϊστοχημεία για αντισώματα συνδεδεμένα με συναπτικά ή ενδοκυττάρια αντιγόνα.

Σύμφωνα με τον Dr. Iorio μόνο 3 ασθενείς (9%) στην ομάδα 1 είχαν τουλάχιστον ένα αυτοαντίσωμα ειδικό για νευρικό ιστό έναντι 11 ασθενών (28%) της ομάδας 2. Οι ασθενείς με ειδικά για τον νευρικό ιστό αυτοαντισώματα (n=58) δεν διέφεραν σημαντικά ως προς το φύλο, την ηλικία, τη διάρκεια της νόσου, τον επιπολασμό συνοδών αυτοάνοσων νοσημάτων ή γενικευμένων κρίσεων. Διέφεραν ωστόσο σε ορισμένα νευρολογικά χαρακτηριστικά.

Κλινικά Χαρακτηριστικά Επιληπτικών Ασθενών Με και Χωρίς Αυτοαντισώματα Κατά Νευρικού Ιστού

Characteristic

Neural-Specific Autoantibody–Positive (n = 14), n (%)

Neural-Specific Autoantibody–Negative (n = 58), n (%)

P Value

Temporal seizures

11 (79)

27 (47)

.039

AED-resistant

11 (79)

27 (47)

.039

T2 hyperintense lesions on MRI

4 (29)

3 (5)

.023

Η Ανοσοθεραπεία Ωφέλησε την Πλειονότητα των Ασθενών με Αυτοαντισώματα

Από τους 11 ασθενείς με φαρμακοανθεκτική επιληψία που είχαν τουλάχιστον ένα αυτοαντίσωμα ειδικό για νευρικό ιστό, οι 8 συμφώνησαν να λάβουν ανοσοθεραπεία: 5 με ενδοφλέβια (ΕΦ) στεροειδή και ΕΦ ανοσοσφαιρίνη μηνιαίως για 6 μήνες, 1 με ΕΦ μεθυλπρεδνιζολόνη, ΕΦ ανοσοσφαιρίνη και rituximab και 2 με ΕΦ στεροειδή, 5 κύκλους πλασμαφαίρεσης και στεροειδή από του στόματος.

«Έξι ασθενείς, η πλειονότητα αυτών, εμφάνισε δραματικές μειώσεις στην συχνότητα των κρίσεων μετά από παρακολούθηση τριών μηνών, ενώ 1 ασθενείς εμφάνισε μέτρια μόνο απάντηση και ένας άλλος ασθενής δεν απάντησε καθόλου», αναφέρει ο Dr. Iorio. Οι 6 ασθενείς είχαν μείωση της συχνότητας των κρίσεων κατά 50% ή περισσότερο στους 3 μήνες, ο 1 είχε μείωση κατά 20% έως 50% και ο άλλος ένας εμφάνισε μείωση μικρότερη από 20%.

Ο Dr. Iorio καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ανοσοθεραπεία σε ασθενείς με φαρμακοανθεκτική επιληψία και νευρικά αντισώματα είναι επωφελής και συνιστά τον έλεγχο για νευρικά αντισώματα σε ασθενείς με φαμρκαοανθεκτική επιληψία άγνωστης αιτιολογίας, καθώς η παρουσία τέτοιων αντισωμάτων μπορεί να προβλέπει απάντηση σε ανοσοθεραπεία.

Ένα Σημαντικό Βήμα Προς τα Εμπρός

Η επικεφαλής της συζήτησης Reeta Kälviäinen, MD, από το Κέντρο Επιληψίας Kuopio και καθηγήτρια κλινικής επιληπτολογίας στο Πανεπιστήμιο Ανατολικής Φιλανδίας στο Kuopio, σχολίασε στο Medscape Medical News ότι τα αποτελέσματα της μελέτης είναι «ένα πολύ σημαντικό βήμα προς τα εμπρός». Η ανοσοθεραπεία χρησιμοποιείται στο status epilepticus στην οξεία του φάση, ακόμα και πριν λάβουμε τα αποτελέσματα των εξετάσεων αντισωμάτων, με συνέχιση της ανοσοθεραπείας αν τα αποτελέσματα είναι θετικά.

«Πιστεύω ότι η μελέτη αυτή είναι ένα φυσικό επόμενο βήμα για τα χρόνια περιστατικά», δηλώνει. «Στην πραγματικότητα, αυτή είναι από τις πρώτες μελέτες  που έχω δει να εξετάζει αυτού του είδους την προσέγγιση σε χρόνια περιστατικά».

Ετοιμάζονται αλλαγές στην ταξινόμηση των αιτιών επιληψίας ως προς τη βάση της γενετικής, της δομικής βλάβης και των αυτοάνοσων παθήσεων. «Δεν είναι μικρός ο αριθμός» των επιληπτικών ασθενών που έχουν αυτοαντισώματα, δήλωσε η Dr. Kälviäinen. «Το έχουμε κάπως παραμελήσει». Σημειώνει πως για μακρόχρονη θεραπεία,  ενδείκνυται η χρήση ανοσοσφαιρινών και φαρμάκων όπως η rituximab.  Τα κορτικοστεροειδή έχουν μη αποδεκτές παρενέργειες και η πλασμαφαίρεση δεν είναι πρακτική.

Πηγή

Ο ρόλος της αδενοσίνης στην πρόληψη της επιληψίας

Σύμφωνα με μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Journal of Clinical Investigation, εμφυτεύματα από μετάξι που τοποθετήθηκαν στον εγκέφαλο πειραματοζώων και σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να απελευθερώνουν μια συγκεκριμένη χημική ουσία, την αδενοσίνη,  μπορεί να σταματούν την πρόοδο της επιληψίας. Η έρευνα υποστηρίχθηκε από το Εθνικό Ινστιτούτο Νευρολογικών Νόσων και Εγκεφαλικών (Institute of Neurological Disorders and Stroke – NINDS) και το Εθνικό Ινστιτούτο Βιοϊατρικής Απεικόνισης και Βιομηχανικής (National Institute of Biomedical Imaging and Bioengineering – NIBIB), που αποτελούν τμήματα των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας.

Οι επιληψίες είναι μια ομάδα νευρολογικών νόσων που σχετίζονται με υποτροπιάζουσες κρίσεις που τείνουν να γίνονται συχνότερες και βαρύτερες με τον χρόνο. Η αδενοσίνη μειώνει την νευρική διεγερσιμότητα και βοηθά στο σταμάτημα των κρίσεων. Παλαιότερες μελέτες έχουν υποστηρίξει ότι μη φυσιολογικά χαμηλά επίπεδα αδενοσίνης μπορεί να συνδέονται με επιληψία.

Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι επωφελείς δράσεις της αδενοσίνης μπορεί να οφείλονται σε επιγενετικές αλλαγές (χημικές αντιδράσεις που αλλάζουν τον τρόπο που ενεργοποιούνται ή απενεργοποιούνται τα γονίδια χωρίς να αλλάζουν των κώδικα του DNA, τα γράμματα δηλαδή που συνθέτουν το γενετικό μας υπόστρωμα). Ειδικότερα, οι αλλαγές αυτές συμβαίνουν όταν ένα μόριο, γνωστό ως ομάδα μεθυλίου μπλοκάρει ένα τμήμα του DNA, επηρεάζοντας το ποια γονίδια είναι προσβάσιμα ώστε να μπορούν να ενεργοποιηθούν. Αν οι ομάδες μεθυλίου αφαιρεθούν (απομεθυλίωση), τα γονίδια είναι περισσότερο πιθανό να ενεργοποιηθούν. Τα αποτελέσματα που αναφέρονται στην μελέτη αυτή παρέχουν ενδείξεις ότι η αλλαγή των επιπέδων της αδενοσίνης επηρεάζει την μεθυλίωση του DNA στον εγκέφαλο. Ειδικότερα, υψηλά ποσά αδενοσίνης σχετίζονται με χαμηλά επίπεδα μεθυλίωσης του DNA. Οι ερευνητές έδειξαν επίσης ότι οι αρουραίοι που οδηγήθηκαν στην εμφάνιση επιληψίας είχαν υψηλότερα ποσοστά μεθυλιωμένου DNA. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι εγκέφαλοι των επιληπτικών αρουραίων που είχαν λάβει τα εμφυτεύματα μεταξιού που απελευθέρωναν αδενοσίνη παρουσίαζαν επίπεδα μεθυλίωσης DNA παρόμοια με αυτά των φυσιολογικών αρουραίων και αυτό μείωσε σημαντικά την επιδείνωση της επιληψίας στον χρόνο.

«Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν μεταλλάξεις που σχετίζονται με την επιληψία. Ωστόσο, λίγοι άνθρωποι υπάρχουν όπως ο Dr Detlev Boison που να κάνουν αυτό το είδος της δουλειάς, να εστιάζουν δηλαδή όχι μόνο στις γενετικές μεταλλάξεις, αλλά στο πώς ρυθμίζονται τα γονίδια», λέει η Vicky Whittemore, Ph.D. διευθύνουσα του προγράμματος στο NINDS.

Ένας μηχανισμός που εμπλέκεται σε ένα ιδιαίτερο είδος επιληψίας είναι ο σχηματισμός νέων διεγερτικών κυκλωμάτων στο τμήμα του εγκεφάλου από όπου ξεκινάνε συνήθως οι κρίσεις. Στο τέλος του πειράματος, τα ζώα που είχαν λάβει το εμφύτευμα μεταξιού παρουσίασαν μικρότερη τέτοια ανάπτυξη από τα ζώα που δεν είχαν λάβει το φάρμακο. «Σύμφωνα με τα ευρήματά μας ότι 10 ημέρες χορήγησης αδενοσίνης εμπόδισαν την ανάπτυξη κυκλωμάτων για τουλάχιστον τρεις μήνες στους αρουραίους, προβλέπουμε ότι τα οφέλη από την θεραπεία με αδενοσίνη μπορούν να επεκταθούν ακόμα περισσότερο. Ωστόσο, η υπόθεση αυτή πρέπει να επιβεβαιωθεί με μακροχρόνια πειράματα που θα ξεπερνούν τους τρεις μήνες», δήλωσε η Dr Boison, συγγραφέας της μελέτης. Τα εμφυτεύματα δεν είχαν τοποθετηθεί στους αρουραίους παρά αφού εμφάνισαν έναν αριθμό κρίσεων. Οι ερευνητές σημείωσαν ότι πολλές μελέτες που διερευνούν αντιεπιληπτικά φάρμακα εξετάζουν τις θεραπείες πολύ νωρίς.» αν η θεραπεία παρεμβαίνει στο εκλυτικό αίτιο της ανάπτυξης της επιληψίας, τότε το αίτιο αυτό εξασθενεί και η επακόλουθη μορφή επιληψίας είναι λιγότερο σοβαρή. Ωστόσο, αυτό δεν είναι απαραίτητα ενδεικτικό διακοπής της προόδου της νόσου», είπε η Dr Boison. Παρατηρήθηκε ότι η απελευθέρωση αδενοσίνης από το μετάξι δεν εξαφάνισε πλήρως τις κρίσεις στο ζωικό τους μοντέλος, αλλά τις μείωσε κατά τέσσερις φορές.

«Για να αποφευχθεί η συσχέτιση με τους μηχανισμούς έκλυσης της επιληψίας, περιμέναμε έως ότου όλα τα ζώα να αναπτύξουν ένα πρώιμο στάδιο επιληψίας. Στο μοντέλο αυτό, η νόσος είναι δια βίου: οι κρίσεις καθίστανται συχνότερες και χειροτερεύουν με τον χρόνο. Για τον λόγο αυτό, θελήσαμε να επιχειρήσουμε θεραπεία στο στάδιο κατά το οποίο η επιληψία είχε ήδη καθιερωθεί», συνέχισε η Dr Boison.

Τα ευρήματα έδειξαν πως τα εμφυτεύματα είναι ασφαλή για χρήση σε αρουραίους και ίσως μια μέρα να χρησιμοποιηθούν στην κλινική πράξη. «Το μετάξι που απελευθερώνει αδενοσίνη είναι βιοδιασπώμενο υλικό. Αποτελεί έτσι ιδανική επιλογή για μια παροδική προληπτική θεραπεία», σύμφωνα με την Dr Boison. «Οι κλινικές εφαρμογές θα μπορούσαν να είναι στην πρόληψη της επιληψίας μετά από τραυματισμό της κεφαλής ή στην πρόληψη των κρίσεων που συχνά – στο 50% των ασθενών – ακολουθούν ένα συμβατικό χειρουργείο επιληψίας. Στην περίπτωση αυτή, το μετάξι αυτό θα μπορούσε να τοποθετηθεί στην κοιλότητα της εκτομής με στόχο την πρόληψη μελλοντικών κρίσεων». Ωστόσο, πριν τα εμφυτεύματα μεταξιού να είναι έτοιμα για χρήση, θα χρειαστούν μελλοντικές μελέτες για να καθοριστεί η βέλτιστη χρήση και η ασφάλεια στους ανθρώπους. Σύμφωνα με την Dr Boison, «χρειάζεται να εξετάσουμε την αποτελεσματικότητα διαφόρων δόσεων αδενοσίνης, την διάρκεια απελευθέρωσης αυτής και τις διάφορες χρονικές στιγμές για παρέμβαση». Μελλοντικές μελέτες χρειάζονται επίσης για να παρουσιάσουν το πόσο πολύ θα διαρκεί η δράση του εμφυτεύματος απελευθέρωσης αδενοσίνης.

«Η δουλειά αυτή είναι σημαντική καθώς το 25-30% των ατόμων με επιληψία δεν έχει αποτελεσματική θεραπεία. Η έρευνα αυτή μπορεί να μας βοηθήσει στην πρόληψη της επιληψίας σε άτομα που υπέστησαν κάτι που τα θέτει σε κίνδυνο εμφάνισης της νόσου, όπως άτομο με κρανιοεγκεφαλική κάκωση», ισχυρίζεται η Dr Whittemore.

Πηγή:  http://www.medicalnewstoday.com/releases/263982.php

Ο διακρανιακός μαγνητικός ερεθισμός στην αντιμετώπιση του εστιακού status epilepticus

Περιπτώσεις ανθεκτικού εστιακού status epilepticus μπορούν να αντιμετωπιστούν επιτυχώς με χρήση επαναλαμβανόμενης διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης (rTMS), όπως δείχνει μια μικρή μελέτη.

Το status epilepticus είναι μια απειλητική για την ζωή κατάσταση, κατά την οποία ο ασθενής έχει μια κρίση – ή υποτροπιάζουσες κρίσεις χωρίς ανάκτηση της συνείδησης στο ενδιάμεσο αυτών – για περισσότερο από πέντε λεπτά. Μετατρέπεται σε ανθεκτικό, όταν ο ασθενής δεν ανταποκρίνεται σε αντιεπιληπτική θεραπεία πρώτης και δεύτερης γραμμής.

Ερευνητές του Comprehensive Epilepsy Centre του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης περιέγραψαν δύο περιστατικά ανθεκτικού status epilepticus που αντιμετωπίστηκαν με rTMS στην μονάδα εντατικής θεραπείας σε ένα πρόσφατο τεύχος του περιοδικού Seizure. Η τεχνική αυτή χρησιμοποιεί ηλεκτρομαγνήτες για να επάγει αδύναμα ηλεκτρικά ρεύματα, τροποποιώντας τη δραστηριότητα σε τμήματα του εγκεφάλου.

Οι ερευνητές ισχυρίζονται ότι σε έναν εκ των ασθενών, η προσέγγιση αυτή συνεισέφερε σε μείωση της συχνότητας των κρίσεων, ενώ σε άλλον ασθενή μείωσε «παροδικά» τη συχνότητα των κρίσεων». «Και στα δύο περιστατικά, η rTMS ήταν ασφαλής και δεν έκανε παρεμβολές στον εξοπλισμό της ΜΕΘ», σημειώνουν.

Υπό το φώς των ευρημάτων τους, οι συγγραφείς της μελέτης καταλήγουν ότι η rTMS «είναι μια πιθανή θεραπεία για ανθεκτικό status epilepticus, όταν οι συμβατικές θεραπείες έχουν αποτύχει». Προσθέτουν ότι θα πρέπει να διεξαχθούν επιπλέον μελέτες για να διασαφηνιστεί η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της μεθόδου αυτής.

Πηγή:  http://www.epilepsyresearch.org.uk/transcranial-magnetic-stimulation-may-help-to-treat-status-epilepticus/

Το everolimus στην μείωση των κρίσεων σε οζώδη σκλήρυνση

Ένα φάρμακο που αρχικά αναπτύχθηκε για την πρόληψη της απόρριψης μεταμοσχευμένων οργάνων, φαίνεται πλέον να μειώνει δραματικά τις κρίσεις σε ασθενείς με οζώδη σκλήρυνση (ΟΣ) – μια γενετική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από καλοήθεις όγκους σε πολλαπλά οργανικά συστήματα. Η ΟΣ εκτιμάται ότι προσβάλλει περισσότερα από ένα εκατομμύριο άτομα σε όλον τον κόσμο.

Η μελέτη είναι η πιο πρόσφατη που αποδεικνύει την αποτελεσματικότητα του everolimus σε ασθενείς με ΟΣ. Προηγούμενες μελέτες που διεξήχθησαν στο Children’s Hospital Medical Center του Σινσινάτι έδειξαν ότι το everolimus μειώνει τους όγκους στον εγκέφαλο και τον νεφρό. Η νεότερη μελέτη, με επικεφαλής ένα ιατρό του νοσοκομείο σε συνεργασία με μια ομάδα του Νοσοκομείου Παίδων Τέξας στο Χιούστον, έχει γίνει αποδεκτή από το περιοδικό Annals of Neurology.

«Η θεραπεία με everolimus μειώνει την συχνότητα και τη διάρκεια των κρίσεων στην πλειονότητα των ασθενών με επιληψία λόγω ΟΣ, των οποίων οι κρίσεις προηγουμένως δεν απαντούσαν στην θεραπεία», υποστηρίζει η Darcy Krueger, MD, PhD, παιδονευρολόγος του Νοσοκομείου στο Σινσινάτι και επικεφαλής της μελέτης. «Η βελτίωση αυτή στον έλεγχο των κρίσεων σχετίστηκε με καλύτερη ποιότητα ζωής και οι παρενέργειες ήταν περιορισμένες. Γίνεται ήδη δουλεία για να επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα αυτά σε μια κλινική μελέτη παρακολούθησης φάσης ΙΙΙ». «Η θεραπεία άλλαξε προς το θετικότερο τη ζωή των ασθενών που συμμετείχαν και δεν είναι τίποτα λιγότερο από ανατρεπτική στην αντιμετώπιση της επιληψίας που σχετίζεται με διαταραχές της κυτταρικής ανάπτυξης, όπως η ΟΣ», δηλώνει ο Angus Wilfong, MD, διευθυντής του προγράμματος επιληψίας στο Νοσοκομείο Παίδων Τέξας και αναπληρωτής καθηγητής παιδιατρικής και νευρολογίας στο College of Medicine του Baylor.

Η μελέτη περιελάμβανε 20 ασθενείς που αντιμετωπίστηκαν με everolimus. Η μέση ηλικία ήταν 8 έτη. Οι μισοί ασθενείς συμμετείχαν από το Νοσοκομείο Παίδων του Σινσινάτι και οι άλλοι μισοί από το Νοσοκομείο Παίδων Τέξας στο Χιούστον. Οι ερευνητές βρήκαν ότι το everolimus μείωσε τη συχνότητα των κρίσεων τουλάχιστον κατά 50% σε 12 από τους 20 συμμετέχοντες. Το φάρμακο μείωσε επίσης της κρίσεις σε 17 από τους 20 ασθενείς με ΟΣ κατά ένα μέσο ποσοστό της τάξης του 73%. Τέσσερις ασθενείς  ήταν ελεύθεροι κρίσεων και επτά είχαν τουλάχιστον 90% μείωση στη συχνότητα των κρίσεων. Η συνολική ποιότητα ζωής, όπως αναφέρεται από τους γονείς των συμμετασχόντων, επίσης βελτιώθηκε. Οι γονείς ανέφεραν αρκετές θετικές αλλαγές, περιλαμβανομένης της προσοχής, της συμπεριφοράς, της κοινωνικής αλληλεπίδρασης και των σωματικών περιορισμών.

Μελέτες της δεκαετία του 1990 ανίχνευσαν το αίτιο της ΟΣ σε βλάβες σε δύο γονίδια, το TSC1 και το TSC2. Όταν τα γονίδια αυτά δυσλειτουργούν, το κύτταρο έχει μεγαλύτερη δραστηριότητα της mTOR, μιας πρωτεΐνης γνωστής να πυροδοτεί μη ελεγχόμενη αύξηση κυττάρων και αιμοφόρων αγγείων. Το everolimus σμικρύνει τους όγκους αναστέλλοντας την mTORC1 και φαίνεται να μείωσε τις κρίσεις στους ασθενείς με ΟΣ με τον ίδιο τρόπο.

«Δεν είναι σαφές αν το όφελος του everolimus στην αντιμετώπιση της επιληψίας μπορεί να εκτείνεται πέραν του παρατηρούμενου στην ΟΣ», λέει η Dr Krueger. «Η mTORC1 έχει εμπλακεί σε γενετικά και νευροαναπτυξιακά σύνδρομα στα οποία η επιληψία είναι προεξέχουσα και σε πιο συνήθη είδη επιληψίας. Επιπρόσθετες κλινικές δοκιμές θα μας πουν αν το everolimus θα μπορούσε να ωφελήσει ασθενείς με επιληψία που δεν σχετίζεται με ΟΣ».

Πηγή: http://www.medicalnewstoday.com/releases/263399.php