Αρχική » Έρευνα » Παθοφυσιολογία

Category Archives: Παθοφυσιολογία

Advertisements

SUDEP και καρδιακές αρρυθμίες

Ο όρος αιφνίδιος απρόσμενος θάνατος στην επιληψία (sudden unexpected death in epilepsy – SUDEP) περιγράφει μια καταστροφική κατάσταση, κατά την οποία το άτομο με επιληψία πεθαίνει απρόσμενα χωρίς προφανή αιτία. Η κατάσταση αυτή προσβάλλει 500 έως 1000 άτομα στο Ηνωμένο Βασίλειο κάθε χρόνο και οι ασθενείς με σοβαρές συνδρομικές μορφές επιληψίας (λ.χ. σύνδρομο Dravet) είναι σε ιδιαίτερο κίνδυνο. Ο SUDEP θεωρείται ότι οφείλεται σε διαταραχές του καρδιακού ρυθμού (αρρυθμίες) και της αναπνοής. Και τα δύο αυτά βρίσκονται υπό τον αυτόματο έλεγχο ενός τμήματος του νευρικού συστήματος που ονομάζεται αυτόνομο νευρικό σύστημα.

Οι μηχανισμοί που εμπλέκονται στο SUDEP δεν είναι ακόμα γνωστοί και η έρευνα συνεχίζεται. Υπάρχει η ελπίδα ότι σύντομα οι επιστήμονες θα μπορούν να προσδιορίζουν στοιχεία της αυτόνομης λειτουργίας ενός ατόμου που το θέτει σε αυξημένο κίνδυνο για SUDEP. Στην περίπτωση αυτή, θα μπορούν να διερευνούν πιθανούς τρόπους παρέμβασης και (ελπίζουμε) πρόληψης του SUDEP στα άτομα αυτά.

Σε μια πρόσφατη μελέτη, ερευνητές από το Michigan διερεύνησαν το ρόλο των καρδιακών αρρυθμιών στο SUDEP χρησιμοποιώντας ένα ζωικό μοντέλο με σύνδρομο Dravet. Τα άτομα με σύνδρομο Dravet έχουν μια μετάλλαξη σε ένα γονίδιο, γνωστό ως SCN1Α, το οποίο κωδικοποιεί ένα είδος διαύλων ιόντων νατρίου που βρίσκονται τόσο στον εγκέφαλο όσο και στην καρδιά. Το αποτέλεσμα είναι μια βαριά μορφή φαρμακοανθεκτικής επιληψίας.

Κατά τη διάρκεια της μελέτης η ομάδα χρησιμοποίησε πειραματόζωα που έφεραν την ανθρώπινη μετάλλαξη του συνδρόμου Dravet στο SCN1A, προκαλώντας την εμφάνιση μιας κατάστασης παρόμοιας με το σύνδρομο. Όταν τα ζώα ήταν ηλικίας 15-21 ημερών, τοποθετήθηκε σε αυτά μια ασύρματη συσκευή ΗΚΓ για να καταγράφει την καρδιακή δραστηριότητας για μια περίοδο δύο εβδομάδων. Μια ομάδα υγειών ζώων (παρόμοιας ηλικίας) τέθηκε επίσης υπό παρακολούθηση με τον ίδιο τρόπο για σύγκριση. Στη δεύτερη φάση της μελέτης, λήφθηκαν μεμονωμένα κύτταρα μυοκαρδίου (μυοκυτταρα) τόσο από τους ποντικούς με σύνδρομο Dravet όσο και από τους υγιείς ποντικούς για σύγκριση.

Οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι τα μυοκύτταρα των ζώων με σύνδρομο Dravet ήταν περισσότερο ευερέθιστα από ότι αυτά των φυσιολογικών και η ηλεκτρική τους δραστηριότητα (που απαιτείται για την παραγωγή των καρδιακών παλμών) ήταν διαταραγμένη. Πιο σημαντικό ήταν ότι κατάφεραν να παρατηρήσουν το πώς διαταρασσόταν η λειτουργία τους, κάτι που είναι ζωτικό για τον σχεδιασμό τυχόν παρεμβάσεων. Όταν εξέτασαν τις αύρματες καταγραφές ΗΚΓ, ο ιερευνητές βρήκαν ότι αυτές της ομάδας με το σύνδρομο Dravet εμφάνιζαν μια σειρά ανωμαλιών του καρδιακού ρυθμού – όπως παρατεταμένους ή επιπλέον παλμούς, κυμαινόμενους παλμούς, καρδιακό σπασμό και καρδιακή επιβράδυνση. Δύο από τα ζώα με σύνδρομο Dravet υπέστησαν αιφνίδιο θάνατο κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης και ο θάνατος και στα δύο ακολούθησε μετά από επεισόδιο έντονης αρρυθμίας.

Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν σθεναρά ότι η μη φυσιολογική καρδιακή δραστηριότητας μπορεί να συμβάλλει στην εμφάνιση SUDEP. Επιπλέον, μας παρέχουν στοιχεία για τη φύση των καρδιακών αυτών ανωμαλιών και, μελλοντικά, αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει τους γιατρούς να προσδιορίσουν τα άτομα με υψηλό κίνδυνο SUDEP (και για τον λόγο αυτό να λάβουν επιπλέον προφυλάξεις). Τελικός στόχος είναι η αναγνώριση όλων των ανωμαλιών (στην καρδιά και αλλού) που συνδέονται με τον SUDEP και ο σχεδιασμός παρεμβάσεων που θα προλαμβάνουν την εμφάνισή του. Η μελέτη αυτή μας φέρνει κατά ένα βήμα πιο κοντά στον στόχο αυτό.

Πηγή

Advertisements

Αντιεπιληπτικά φάρμακα και φλεγμονώδεις αντιδράσεις

glial cellΕνώ ορισμένα αντιεπιληπτικά φάρμακα (ΑΕΦ) εμποδίζουν τις φλεγμονώδεις αντιδράσεις στον εγκέφαλο – οι οποίες θεωρούνται ένας πιθανός παράγοντας κινδύνου για κρίσεις – αλλά μπορεί στην πραγματικότητα να τις προκαλούν, σύμφωνα με Γερμανούς ερευνητές.

Μια ομάδα του Πανεπιστημίου Ruhr στο Bochum, της οποίας τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Epilepsia, μελέτησε τη δράση μιας σειράς φαρμάκων που χορηγούνται στην αντιμετώπιση της επιληψίας σε μια καλλιέργεια γλοιακών κυττάρων. Αυτά αποτελούν την μεγαλύτερη ομάδα κυττάρων στον εγκέφαλο παίζοντας σημαντικό ρόλο στην παροχή θρεπτικών συστατικών και οξυγόνου στα νευρικά κύτταρα και στην σχηματικό της μυελίνης, καθώς επίσης και στη ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος και των φλεγμονωδών αντιδράσεων.

Ερευνητές του Τμήματος Νευροανατομίας και Μοριακής Έρευνας του Εγκεφάλου και της ομάδας εργασίας Κλινικής Νευροανατομίας του πανεπιστημίου, υπό τους Hannes Dambach και Pedro Faustmann, έλεγξαν το αν τα γλοιακά κύτταρα επηρεάζονται μετά από θεραπεία με βαλπροϊκό οξύ, γκαμπαπεντίνη, φαινυντοΐνη και καρβαμαζεπίνη. Όταν εκτέθηκαν στα δύο πρώτα φάρμακα, τα κύτταρα αυτά εμφάνισαν μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης από ότι όταν χορηγήθηκε φαινυντοΐνη και καρβαμαζεπίνη, σύμφωνα με τους ερευνητές. Αυτό κανονικά σημαίνει ότι το βαλπροϊκό οξύ και η γκαμπαπεντίνη είναι λιγότερο πιθανό να προκαλέσουν φλεγμονώδεις αντιδράσεις στον εγκέφαλο από ότι τα άλλα δύο φάρμακα, αλλά στην περίπτωση του πρώτου η ομάδα των ερευνητών ανακάλυψε πως είχε μια ήπια προφλεγμονώδη δράση. Επιπλέον, παρά το ότι η καρβαμαζεπίνη μείωσε τις πιθανότητες επιβίωσης των γλοιακών κυττάρων, βρέθηκε ότι προκαλούσε μειωμένες φλεγμονώδεις αντιδράσεις. Σε όλες τις περιπτώσεις, το ποσό της δόσης που χορηγήθηκε επηρέασε το βαθμό κατά τον οποίο ο νευρικός ιστός εμφάνισε φλεγμονή.

Αναλύοντας τα ευρήματα της μελέτης, ο καθηγητής Faustmann σχολίασε: «Οι κλινικές μελέτες δεν θα πρέπει να εστιάζουν μόνο στο ερώτημα για το πόσο επηρεάζουν τα ΑΕΦ τη βαρύτητα και τη συχνότητα των επιληπτικών κρίσεων. Είναι επίσης απαραίτητο να ελέγχονται και ως προς το ρόλο που παίζουν στις φλεγμονώδεις αντιδράσεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα». Οι ερευνητές καταλήγουν στο ότι οι γιατροί θα πρέπει να λαμβάνουν την φλεγμονώδη κατάσταση του ασθενή υπόψη πριν χορηγήσουν κάποιο φάρμακο για έλεγχο των κρίσεών του.

Πηγή

Νέος τρόπος δοκιμής αντιεπιληπτικών φαρμάκων

Ένας νέος τρόπος ελέγχου της αποτελεσματικότητας των αντιεπιληπτικών θεραπειών αναπτύχθηκε από επιστήμονες του ΗΒ και του Καναδά. Ειδικοί του Πανεπιστημίου του Southampton συνεργάστηκαν με μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Quebec στο Μόντρεαλ σε μια προσπάθεια δημιουργίας ενός αποτελεσματικότερου τρόπου δοκιμής φαρμακευτικών προϊόντων.

Θεωρείται ότι η νέα μέθοδος είναι σημαντική, καθώς οι επιστήμονες έπρεπε παραδοσιακά να χρησιμοποιούν διαύλους ιόντων σε ζωντανές κυτταρικές μεμβράνες για να δοκιμάζουν φάρμακα, κάτι που μπορεί να είναι «μια αργή και ακριβή διαδιακασία».

Ο Dr Philip Williamson, ένας ειδικός των επιστημών ζωής του Πανεπιστημίου του Southampton, σχολίασε: «Η νέα αυτή τεχνολογία ανοίγει δρόμους για έλεγχο των φαρμάκων, αναγνώριση νέων στοιχείων και προσδιορισμό ενεργειών του φαρμάκου πέραν του σημείο δράσης του. Οι ενέργειες αυτές είναι κύρια επιπλοκή στον σχεδιασμό νέων φαρμάκων και πολλά έχουν αποσυρθεί από κλινικές δοκιμές προχωρημένων σταδίων». Αυτό, σημειώνει, συμβαίνει συχνά λόγω της αναστολής του τασεοεξαρτώμενου διαύλου hERG στην καρδιά, που οδηγεί σε καρδιοτοξικές δράσεις. Ο Dr Williamson συνεχίζει σημειώνοντας πως τα ευρήματα της πρόσφατης αυτής μελέτης θα βοηθήσουν στην βελτιστοποίηση της διαδικασίας ανακάλυψης φαρμάκων στο μέλλον.

Ο Dr Maurits de Planque του Πανεπιστημίου του Southampton, που ήταν ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, προσέθεσε ότι η μέθοδος ελέγχου που δημιούργησε η ομάδα του είναι «σχετικά φθηνή». Σημειώνει πως οι επιστήμονες πειραματιζόταν με ακυτταρικά μείγματα στο παρελθόν, αλλά ισχυρίζεται ότι το ποσό τον ακριβών βιοχημικών ουσιών που χρειαζόταν έκανε τη μέθοδο μη οικονομική.

Ωστόσο, η πρόσφατη αυτή καινοτομία χρησιμοποιεί μέρος μόνο των απαιτούμενο ποσοτήτων, κάτι που σημαίνει ότι όλη η διαδικασία μπορεί να πραγματοποιηθεί πιο αποτελεσματικά ως προς το κόστος. Ο Dr De Planque ισχυρίζεται πως αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν «ο παραγόμενος δίαυλος τοποθετείται άμεσα σε μια μεμβράνη για έλεγχο του φαρμάκου». Οι ερευνητές ελπίζουν πως η μέθοδος αυτή θα βελτιώσει τον έλεγχο φαρμάκων σε πολλές άλλες παθήσεις πέραν της επιληψίας, περιλαμβανομένης της βαρείας μυασθένειας και της κυστικής ίνωσης.

Πηγή

Το σύνδρομο Warburg Micro φωτίζει τα αίτια της επιληψίας

Μια ομάδα επιστημόνων από το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ προσδιόρισαν το γονίδιο που είναι υπεύθυνο για μια εξαιρετικά σπάνια αναπτυξιακή διαταραχή, γνωστή ως σύνδρομο Warburg Micro και η οποία καθιστά τους ασθενείς τυφλούς, παράλυτους και με νοητικά προβλήματα από πρώιμη ηλικία.

Πιστεύουν πως μελετώντας μεταλλάξεις του TBC1D20 – που σχετίζεται με τύφλωση και στειρότητα στους ποντικούς, αλλά που παλαιότερα δεν είχε σχετιστεί με την ανάπτυξη του ανθρώπου – οι ερευνητές μπορούν να μάθουν περισσότερα για παθήσεις όπως η επιληψία.

Σύμφωνα με ομάδες από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και το Medical College του Wisconsin, μια ομάδα περισσοτέρων των 70 ασθενών με σύνδρομο Warburg Micro εμφάνισε πέντε διακριτές μεταλλάξεις απώλειας λειτουργικότητας στο γονίδιο αυτό, εμπλέκοντάς το ως αίτιο της νόσου.

«[Τα ευρήματα αυτά] προσφέρουν νέες πληροφορίες σχετικά με τα γονίδια και τις μοριακές οδούς που είναι θεμελιώδεις στην ανθρώπινη ανάπτυξη  και σχετίζονται με πιο συχνές αναπτυξιακές διαταραχές [από το σύνδρομο Warburg Micro], όπως η επιληψία και ο αυτισμός», σχολίασε ο Dr Sidjanin, αναπληρωτής καθηγητής κυτταρικής βιολογίας του κολλεγίου του Wisconsin και συγγραφέας της μελέτης.

Οι επιστήμονες ελπίζουν να συνεχίσουν την έρευνά τους δημιουργώντας μοντέλα των μεταλλάξεων του TBC1D20 σε ιστούς καλλιεργημένους στο εργαστήριο, μαθαίνοντας περισσότερα σχετικά με τα υποκείμενα μοριακά συμβάντα που αλλάζουν τον τρόπο που αναπτύσσονται ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα.

Πηγή

Αλλαγές των νευρωνικών δικτύων σε ασθενείς με επιληψία

Οι ασθενείς με την πλέον συχνή μορφή εστιακές επιληψίας έχουν διάχυτες, μη φυσιολογικές συνδέσεις στους εγκεφάλους τους, που θα μπορούσαν να προσφέρουν στοιχεία για τη διάγνωση και τη θεραπεία, σύμφωνα με μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό Radiology.

Η επιληψία του κροταφικού λοβού χαρακτηρίζεται από κρίσεις που ξεκινούν από τους κροταφικούς λοβούς, που βρίσκονται και στις δύο πλευρές του εγκεφάλου, ακριβώς πάνω από το αυτί. Παλαιότερα, οι ειδικοί θεωρούσαν πως η πάθηση αυτή σχετιζόταν με βλάβες δομών εντός του κροταφικού λοβού, όπως ο ιππόκαμπος. Πρόσφατες έρευνες, ωστόσο, εμπλέκουν το δίκτυο default mode (DMN), την ομάδα δηλαδή των εγκεφαλικών περιοχών που ενεργοποιούνται κατά τη διάρκεια ήρεμης ενδοσκόπησης και απενεργοποιούνται κατά τη διάρκεια συμπεριφορών με κάποιο στόχο. Το DMN αποτελείται από διάφορους κόμβους, που είναι περισσότερο ενεργοί σε φάση ηρεμίας.

Για να μάθουν περισσότερα, οι ερευνητές πραγματοποίησαν απεικόνιση εγκεφάλων με την τεχνική diffusion tensor imaging, ένα είδος μαγνητικής τομογραφίας που καταγράφει την κίνηση, ή διάχυση (diffusion), του νερού εντός της εγκεφαλικής λευκής ουσίας, δηλαδή των νευρικών ινών που μεταφέρουν σήματα σε όλον τον εγκέφαλο. Η ομάδα μελέτης αποτελούνταν από 24 ασθενείς με επιληψία αριστερού κροταφικού λοβού, οι οποίοι είχαν δρομολογηθεί για χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης της περιοχής από όπου ξεκινούσαν οι κρίσεις τους. Οι ερευνητές συνέκριναν τους ασθενείς αυτούς με 24 υγιείς δείκτες, χρησιμοποιώντας ένα πρωτόκολλο MRI προσανατολισμένο στην ανίχνευση οδών λευκής ουσίας με τεχνικές διάχυσης σε υψηλή ανάλυση. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με μια νέα τεχνική που αναγνωρίζει και ποσοτικοποιεί τις δομικές συνδέσεις στον εγκέφαλο.

Οι ασθενείς με επιληψία του αριστερού κροταφικού λοβού εμφάνισαν μείωση της μακράς εμβέλειας συνδεσιμότητας κατά 22% έως 45% σε περιοχές του DMN συγκριτικά με τους υγιείς δείκτες.

«Χρησιμοποιώντας MRI διάχυσης, βρήκαμε αλλαγές στην δομική συνδεσιμότητα πέρα του έσω κροταφικού λοβού, ειδικά στο δίκτυο default mode», δήλωσε ο Steven M. Stufflebeam M.D. του Κέντρου Βιοϊατρικής Απεικόνισης Athinoula A. Martinos του Γενικού Νοσοκομείου Μασαχουσέτης στη Βοστώνη.

Επιπλέον της μειωμένης μακράς εμβέλειας συνδεσιμότητας, οι ασθενείς με επιληψία είχαν μια αύξηση κατά 85% έως 270% της τοπικής συνδεσιμότητας εντός και πέραν του DMN. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτό μπορεί να αποτελεί μια προσαρμογή στην απώλεια της μακράς εμβέλειας συνδεσιμότητας.

«Η αύξηση των τοπικών συνδέσεων μπορεί να αναπαριστά ένα παθολογικό μηχανισμό προσαρμογής, κατά τον οποίο διατηρούνται οι συνολικές νευρικές συνδέσεις, παρά την απώλεια συνδέσεων με σημαντικά άλλα κέντρα», υποστηρίζει ο Dr Stufflebeam.

Τα αποτελέσματα υποστηρίζονται από παλαιότερες μελέτες λειτουργικής MRI, που δείχνουν μειωμένη λειτουργική συνδεσιμότητα στις περιοχές του DMN στην επιληψία του κροταφικού λοβού. Οι ερευνητές δεν είναι βέβαιοι αν οι δομικές αλλαγές προκαλούν τις λειτουργικές αλλαγές ή συμβαίνει το αντίστροφο.

«Είναι πιθανώς η καταστροφή της μυελίνης, που είναι η μονωτική ουσία των νευρώνων, που προκαλεί μια επιβράδυνση της μετάδοσης των πληροφοριών, αλλά δεν ξέρουμε ακόμα με βεβαιότητα», λέει ο Dr Stufflebeam.

Ο Dr. Stufflebeam και οι συνεργάτες του σχεδιάζουν να συνεχίσουν την έρευνά τους, χρησιμοποιώντας δομική και λειτουργική MRI με ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και μαγνητοεγκεφαλογράφημα για να ανιχνεύσουν αλλαγές της διάχυσης και να εξετάσουν την δραστηριότητα του εγκεφάλου σε πραγματικό χρόνο.

«Ο μακροπρόθεσμος στόχος μας είναι να εξετάσουμε αν μπορούμε να προβλέψουμε από μελέτες διάχυσης το ποιος θα ανταποκριθεί καλά σε μια χειρουργική επέμβαση», δήλωσε.

Πηγή

Μπορείτε να προβλέψετε τις κρίσεις σας;

epilepsyΣτο περιοδικό Epilepsia δημοσιεύεται από τον Dr Haut και τους συνεργάτες του μια εκπληκτική μελέτη, κατά την οποία χρησιμοποιήθηκε ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο για να εκτιμηθεί το αν μπορεί κανείς να προβλέψει μ μια επικείμενη κρίση του. Καθώς μια προηγούμενη ομάδα ασθενών με επιληψία κατάφερε επιτυχώς να προβλέψει για τον εαυτό της τις κρίσεις σε ένα έντυπο ημερολόγιο, οι ερευνητές πραγματοποίησαν την μελέτη με το ηλεκτρονικό ημερολόγιο για να εξασφαλίσουν ότι η πρόβλεψη προηγούνταν των κρίσεων και για να προσδιορίσουν τα χαρακτηριστικά αυτά, καθώς και το χρονικό πλαίσιο που σχετίζεται με την πρόβλεψη των κρίσεων από τον ασθενή.

Οι ασθενείς, οι οποίοι ήταν 18 ετών και άνω και έπασχαν από εστιακή επιληψία με περισσότερες από τρεις κρίσεις τον μήνα, κρατούσαν ένα ημερολόγιο κρίσεων στο οποίο κατέγραφαν πρόδρομα συμπτώματα, τη διάθεσή τους και όλες τους τις κρίσεις. Τα αποτελέσματα της μελέτης είχαν ως ακολούθως:

  • Κατά τη διάρκεια της μελέτης, 19 ασθενείς ανέφεραν ότι μπορούσαν επακριβώς να προβλέψουν τις κρίσεις τους.
  • Η πρόβλεψη ήταν περισσότερο ισχυρή εντός μιας χρονικής περιόδου 6 ωρών από την καταγραφή στο ημερολόγιο και παρέμενε σημαντική έως και 12 ώρες μετά. Η μέση ευαισθησία ήταν περίπου 50%.
  • Όσο μεγαλύτερος ηλικιακά ήταν ο ασθενής, τόσο πιθανότερο ήταν να μπορεί να προβλέψει επιτυχώς την κρίση.
  • Η εμφάνιση των κρίσεων, η ικανότητα πρόβλεψής τους από τον ασθενή, οι αλλαγές στη διάθεση και μια σειρά πρόδρομων συμπτωμάτων ήταν τα πιο σημαντικά προγνωστικά στοιχεία.

Οι συγγραφείς κατέληξαν  στο ότι:

  • Ορισμένα άτομα με επιληψία μπορούν να προβλέπουν τις κρίσεις τους, Στα άτομα αυτό, οι πιθανότητες μιας κρίσης μετά από μια θετική πρόβλεψη είναι αρκετά υψηλές και δεν αποδίδονται στην ανάμνηση μιας κρίσης, αλλά σχετίζονται περισσότερο με αυτεπίγνωση.
  • Ένα παράθυρο έξι ωρών για την πρόβλεψη μπορεί να είναι περισσότερο κατάλληλο για την εφαρμογή θεραπείας που μπορεί να χορηγηθεί για την πρόληψη μιας κρίσης στο διάστημα αυτό.

Πηγή

Εγκεφαλικά δίκτυα στην επιληψία του κροταφικού λοβού

Το 2011 ο Καθηγητής Mark Richardson και ι συνεργάτες του, στο King’College του Λονδίνου, έλαβαν μια 18μηνη επιχορήγηση από το Epilepsy Research UK για ένα πρόγραμμα με τίτλο Διατομή μη φυσιολογικών φλοιό-υποφλοιωδών εγκεφαλικών δικτύων του έσω κροταφικού λοβού με χρήση νευροαπεικόνισηςΗ τελική έκθεση της μελέτης αυτής έχει πλέον υποβληθεί.

Η επιληψία του κροταφικού λοβού (ΕΚΛ) είναι μια πολύ κοινή μορφή επιληψίας, αλλά είναι συχνά δύσκολο να αντιμετωπιστεί με αντιεπιληπτικά φάρμακα (ΑΕΦ). Οι θεραπείες εν τω βάθει διέγερσης του εγκεφάλου μπορούν να χορηγηθούν επιπλέον των ΑΕΦ, όταν αυτά από μόνα τους αποτύχουν, και δρουν τροποποιώντας τα μη φυσιολογικά εγκεφαλικά δίκτυα. Ωστόσο, απέχουν πολύ από το να είναι τέλειες – πιθανώς λόγω έλλειψης κατανόησης σχετικά με το τι προκαλεί την ΕΚΛ και πώς ακριβώς δουλεύει η εν τω βάθει διέγερση.

Η περισσότερη έρευνα για τα αίτια της ΕΚΛ εστιάζεται πλέον στον ιππόκαμπο (ένα σημαντικό κέντρο μνήμης του εγκεφάλου), όπου θεωρείται ότι ξεκινούν οι κρίσεις. Ωστόσο, και άλλες περιοχές του εγκεφάλου, διαφορετικές από τον ιππόκαμπο φαίνεται να είναι επίσης μη φυσιολογικές σε πολλές απεικονίσεις του εγκεφάλου σε ΕΚΛ. Δεν είναι ακόμα σαφές το αν οι περιοχές αυτές συνδέονται με τον ιππόκαμπο και αν αποτελούν τμήμα ενός εγκεφαλικού δικτύου που είναι υπεύθυνο για την επιληψία του κροταφικού λοβού. Το 2011 ο Καθηγητής mark Richardson και οι συνεργάτες του, στο King’s College του Λονδίνου, έλαβαν μια 18μηνη επιχορήγηση από την Epilepsy Research UK, με την οποία προσπάθησαν να απαντήσουν στα ερωτήματα αυτά.

Κατά τη διάρκεια του προγράμματος αυτού, η ομάδα ανέλυσε τις μαγνητικές τομογραφίες (MRI) εγκεφάλου ατόμων με ΕΚΛ και τις συνέκριναν με αυτές ατόμων χωρίς κάποιο ιατρικό πρόβλημα (δείκτες). Οι ερευνητές αναζητούσαν να βρουν αν, στα άτομα με επιληψία, υπήρχαν περιοχές του εγκεφάλου μακριά από τον κροταφικό λοβό που να εμφανίζουν ανωμαλίες και το αν οι περιοχές αυτές συνδέονται με τον κροταφικό λοβό.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι στους δείκτες μια περιοχή του εγκεφάλου γνωστή ως θάλαμος (ένα σημαντικός σταθμός αναμετάδοσης στην μετακίνηση των πληροφοριών μεταξύ του εξωτερικού κόσμου και του εγκεφάλου) ήταν στενά συνδεδεμένη με τον κροταφικό λοβό, αλλά η σύνδεση αυτή ήταν πολύ πιο χαλαρή στα άτομα με ΕΚΛ. Βρήκαν επίσης πως συγκεκριμένες περιοχές του θαλάμου που συνδεόταν με τον κροταφικό λοβό, ήταν μη φυσιολογική στο μέγεθος και το σχήμα της σε άτομα με ΕΚΛ και ότι ο εγκεφαλικός ιστός κοντά στην περιοχή αυτή ήταν μη φυσιολογικός. Ενδιαφέρον ήταν ότι οι διαταραχές αυτές υπήρχαν και στις δύο πλευρές του εγκεφάλου, παρόλο που οι κρίσεις στην ΕΚΛ αρχίζουν από τη μια πλευρά. Η ομάδα βρήκε επίσης ότι τα άτομα με τις χειρότερες ανωμαλίες στο θάλαμό τους έτειναν να έχουν πιο εμφανείς ανωμαλίες του ιππόκαμπου και πιο βαριά επιληψία.

Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν ότι η ΕΚΛ δεν προέρχεται μόνο από μια ανωμαλία στον ιππόκαμπο, αλλά εξαρτάται από ένα ευρύτερο εγκεφαλικό δίκτυο που περιλαμβάνει και τον θάλαμο. Τα ευρήματα αυτά απαιτούν περισσότερη μελέτη για την ανεύρεση των αιτιών των ανωμαλιών αυτών (και το αν αυτές είναι κληρονομικές) και το πώς αυτές συμβάλλουν στην εμφάνιση ΕΚΛ. Η γνώση αυτή θα οδηγήσει πιθανώς στην ανάπτυξη αποτελεσματικότερων θεραπειών εν τω βάθει διέγερσης και θα βελτιώσει την ποιότητα ζωής ατόμων με ΕΚΛ.

Πηγή

Θερμοστάτης νευρωνικής δραστηριότητας

Μια ομάδα ερευνητών ότι οι υγιείς εγκέφαλοι είναι σε θέση να ρυθμίζουν στενά το ρυθμό με τον οποίοι οι νευρώνες επικοινωνούν μεταξύ τους, εμποδίζοντας τη διαδικασία αυτή να συμβαίνει πολύ αργά ή πολύ γρήγορα – μια ανακάλυψη που θα μπορούσε να έχει τεράστια επίπτωση στον τρόπου που σκεφτόμαστε για τις νευρολογικές παθήσεις, όπως η επιληψία.

Οι συγγραφείς ενός άρθρου που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Neuron αυτό το μήνα ισχυρίζονται ότι έχουν αναγνωρίσει αυτό που αποκαλούν «νευρικό θερμοστάτη» – έναν μηχανισμό με το οποίο ο εγκέφαλος αναγκάζει το ρυθμό ενεργοποίησης των κυττάρων να επανέλθει σε μια αρχική τιμή μετά από κάποια περίοδο υπέρ- ή υποδιέγερσης.

Οι νευρώνες αρχίζουν να πυροδοτούνται ταχέως σε περιπτώσεις αισθητηριακής υπερφόρτωσης. Παρομοίως, η στέρηση του εγκεφάλου από περιβαλλοντικά ερεθίσματα, όπως η όραση και οι ήχοι, επιβραδύνει τη νευρωνική δραστηριότητα. Μια σειρά νευρολογικών παθήσεων αποδίδονται σε παρόμοιες αλλαγές της χημείας του εγκεφάλου – η επιληψία, για παράδειγμα, χαρακτηρίζεται από απρόβλεπτες αιχμές του ρυθμού ενεργοποίησης των νευρώνων, ενώ το αντίθετο ισχύει για τον αυτισμό.

Υπό την εποπτεία της Gina Turrigiano, ερευνητές του Πανεπιστημίου Brandeis μελέτησαν το πώς η εγκεφαλική δραστηριότητα θα μπορούσε με τεχνητό τρόπο να αλλάξει – και το αν ακολούθως επιστρέφει σε φυσιολογικά επίπεδα – σε μια ομάδα νεαρών αρουραίων. Τα ζώα αυτά έχαναν προσωρινά την όρασή τους από το ένα μάτι. Οι ερευνητές παρατήρησαν πως για 48 ώρες, η νευρωνική ενεργοποίηση στον επηρεασμένο ημισφαίριο του εγκεφάλου μειωνόταν σημαντικά – μια προβλέψιμη αντίδραση στην έλλειψη εξωτερικών ερεθισμάτων. Ωστόσο, κατά τις επόμενες δύο ημέρες, οι βραδύτεροι νευρώνες σταδιακά ανέκαμπταν στον αρχικό τους ρυθμό ενεργοποίησης – μια διαδικασία που οι ερευνητές  χαρακτήρισαν «σαν να αρχίζει να ζεσταίνεται ένα κρύο σπίτι». Τελικά, η νευρωνική ενεργοποίηση συνέβαινε με την ίδια ταχύτητα και στα δύο ημισφαίρια, παρά το ότι το ένα εξ αυτών δεν λάμβανε οπτικά δεδομένα. Επιπλέον, ο εγκέφαλος ρύθμιζε τη δραστηριότητα αυτή ανεξάρτητα από το αν ο αρουραίος ήταν ξύπνιος ή κοιμισμένος.

«Οι άλλοι κανόνες λειτουργίας του εγκεφάλου πρέπει να προσαρμοστούν στα πλαίσια αυτού του στενά ρυθμιζόμενου συστήματος κλειδωμένου μέσου ρυθμού ενεργοποίησης», παρατηρεί ο επικεφαλής συγγραφέας Keith Hengen. «Αν καταφέρουμε να κατανοήσουμε το πώς επιτυγχάνονται αυτά τα σημεία ρύθμισης, μπορεί να καταφέρουμε ν α τα ρυθμίσουμε και να επαναφέρουμε τους εγκεφάλους των ατόμων που πάσχουν από τέτοιες διαταραχές (όπως η επιληψία) σε ισορροπία».

Πηγή

Γενετικός χάρτης σύνθετων νόσων

Μια ομάδα επιστημόνων δημιούργησαν αυτό που περιγράφουν ως «γενετικό χάρτη σύνθετων νόσων» – μια εκτενή ανάλυση του παραγόντων κινδύνου πίσω από διαταραχές, όπως ο αυτισμός, ο διαβήτης και η επιληψία, και το πώς αυτοί αντιστοιχούν με τα αίτια άλλων παθήσεων.

Μια ομάδα με επικεφαλής τον Andrey Rzhetsky, καθηγητή γενετικής ιατρικής και ανθρώπινης γενετικής του Πανεπιστημίου του Σικάγο, χρησιμοποίησε περισσότερους από 120 εκατομμύρια φακέλους ασθενών για να συνθέσει το χάρτη αυτό. Αυτός προσδιορίζει το πώς οι νόσοι με Μενδελιανή κληρονομικότητα – αυτές δηλαδή που προκαλούνται από ανωμαλίες σε ένα μόνο γονίδιο – έχουν στατιστικά σημαντικές σχέσεις με σύνθετες  νόσους, που αφορούν συνδυασμό γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων κινδύνου και παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με τον τρόπο ζωής του ατόμου.

«Για πρώτη φορά βρήκαμε ότι σχεδόν κάθε σύνθετη νόσος έχει μια μοναδική ομάδα σχέσεων με μονογονιδιακά νοσήματα», σχολίασε ο Dr Rzhetsky. «Αυτό, βασικά, μας δίνει «barcodes» συγκεκριμένων γονιδιακών τόπων».

Συνολικά, οι ερευνητές ταυτοποίησαν 2909 προηγουμένως άγνωστους γενετικούς δείκτες, δείχνοντας πως ορισμένα ζεύγη νόσων έχουν σημαντικές συννοσηρότητες. Για παράδειγμα, βρήκαν πως το σύνδρομο Marfan, μια νόσος του συνδετικού ιστού, σχετίζεται συχνά με νευροψυχιατρικές νόσους, όπως ο αυτισμός και η διπολική διαταραχή.

Πηγή

HPV και επιληψία. Σχετίζονται;

Δύο εντυπωσιακές έρευνες σχετικά με τον ανθρώπινο ιό των κονδυλωμάτων (Human Papillomavirus – HPV) δημοσιεύτηκαν πρόσφατα σε δύο ιατρικά περιοδικά. Το ένα άρθρο δημοσιεύτηκε στο Journal of Infectious Diseases από ερευνητές του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νόσων. Το άλλο άρθρο προήλθε από ερευνητές του Παιδιατρικού Ερευνητικού Κέντρου του Νοσοκομείο Shriners και δημοσιεύτηκε στο Annals of Neurology. Η στενή σχέση των δύο αυτών ανεξάρτητων δημοσιεύσεων είναι σημαντική για νευρολόγους και επιληπτολόγους, ωστόσο έχει ξεφύγει από τα ραντάρ των κυρίαρχων ιατρικών νέων.

Επιτυχία του Εμβολιασμού κατά HPV

O Markowitz και οι συνεργάτες του παρουσίασαν μια επιτυχημένη κλινική ιστορία. Η σύσταση της Συμβουλευτικής Επιτροπής το 2006 επί των Πρακτικών Ανοσοποίησης για τους εμβολιασμούς κατά  HPV σε γυναίκες κορίτσια 11 ή 12 ετών, με εμβολιασμό και όσων ήταν ηλικίας 13-26 ετών, οδήγησε σε σημαντική μείωση του επιπολασμού του τύπου του HPV  που περιεχόταν στο εμβόλιο: από 11,5% την περίοδο 2003-2006 σε 5,1% την περίοδο 2007-2010 σε γυναίκες ηλικίας 14-19 ετών – μια εντυπωσιακή μείωση κατά 56%. Αν και υπάρχει σύσταση για 3 δόσεις του εμβολίου, ακόμα και 1 δόση επέφερε 82% αποτελεσματικότητα.

Η λοίμωξη των γεννητικών οργάνων με HPV είναι η πιο συχνή σεξουαλικά μεταδιδόμενη νόσος στις ΗΠΑ. Αν και πολλές λοιμώξεις από HPV είναι ασυμπτωματικές, μια λοίμωξη από HPV Μπορεί να προκαλέσει κονδυλώματα στα γεννητικά όργανα και καρκίνο στον πρωκτό ή τα γεννητικά όργανα. Ένας βασικός λόγος αυτής της εκστρατείας εμβολιασμού ήταν η πρόληψη γης λοίμωξης από HPV που αυξάνει τον κίνδυνο για καρκίνο του τραχήλου.

Ένας Ιογενής Λόγος Φλοιικής Δυσπλασίας

Ο Chen και οι συνεργάτες του ανέφεραν την παρουσία της ογκοπρωτεΐνης Ε6 του HPV16 σε 50 στα 50 (100%) χειρουργικά δείγματα εστιακής φλοιικής δυσπλασίας τύπου ΙΙΒ (ΕΦΔΙΙΒ) παιδιών με φαρμακοανθεκτική επιληψίας. Κανένα από τα 36 δείγματα που χρησιμοποιήθηκαν ως δείκτες για σύγκριση δεν είχαν παρόμοια ευρήματα, περιλαμβανομένων και αυτών με επιληψία κροταφικού λοβού ή οζώδη σκλήρυνση. Για να ελεγχθεί η υπόθεση ότι η ογκοπρωτεΐνη Ε6 σχετιζόταν με ΕΦΔΙΙΒ, οι ερευνητές  μετέφεραν το Ε6 σε εγκεφάλους εμβρύων ποντικών, και αυτό κατέληξε σε εστιακές φλοιικές δυσμορφίες με ενίσχυση των σημάτων mTORC1. Τα ενισχυμένα σήματα mTORC1 σχετίζονται και με άλλες εγκεφαλικές διαταραχές, όπως η οζώδης σκλήρυνση, η ημιμεγαλεγκεφαλία και το γαγγλιογλοίωμα. Αυτή είναι η πρώτη αναφορά που καταγράφει πως ο HPV μπορεί να μολύνει τον εγκέφαλο. Έως τώρα, η φλοιική δυσπλασία είχε θεωρηθεί ως συγγενής διαταραχή άγνωστης αιτιολογίας.

Λοίμωξης της Μητέρας από HPV και Εμβρυική Ανάπτυξη

Η αντίληψη ότι ιογενείς ή άλλες λοιμώξεις της μητέρας προκαλούν ανωμαλίες στην εμβρυική ανάπτυξη δεν είναι νέα. Οι πολύ καλά γνωστές περιγεννητικές λοιμώξεις TORCH (τοξοπλάσμωση, άλλες [ιός coxsackie, σύφιλη, ιός ανεμευλογίας – ζωστήρα, HIV, παρβοϊός], ερυθρά, κυτταρομεγαλοϊός και έρπης τύπου 2) μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές εμβρυικές ανωμαλίες ή ακόμα και θάνατο. Οι λοιμώξεις TORCH είναι ιδιαίτερα ύπουλες, καθώς η μητέρα μπορεί να έχει ελάχιστα ή και καθόλου συμπτώματα, όπως και στην περίπτωση του HPV.

Η περιγεννητική λοίμωξη από ερυθρά και η ανεμευλογιά μπορεί να προληφθεί με εμβολιασμό της μητέρας πριν την σύλληψη του εμβρύου. Το σύνδρομο συγγενούς ερυθράς έχει μειωθεί σημαντικά ως αποτέλεσμα ενός αποτελεσματικού ελέγχου των μητέρων και μιας εκστρατείας εμβολιασμών. Καθώς ο HPV μπορεί να διαπεράσει τον πλακούντα και να μολύνει το αναπτυσσόμενο έμβρυο, είναι πιθανό να παρεμβάλετε στην εμβρυική ανάπτυξη. Τόσο το διαθέσιμο τετραπλό εμβόλιο (HPV 6, 11, 16, 18) όσο και για το διπλό εμβόλιο (HPV 16 και 18) κατά HPV εμποδίζει τη μόλυνση από HPV16, που σχετίστηκε με όλα τα δείγματα με ΕΦΔΙΙΒ που εξετάστηκαν από τον Chen και τους συνεργάτες του. Πέραν των άλλων του πλεονεκτημάτων, η διαθεσιμότητα ενός ασφαλούς και αποτελεσματικού εμβολίου κατά του HPV μπορεί να μειώσει την επίπτωση του ΕΦΔΙΙΒ.

Η ανίχνευση HPV σε έναν δυσπλαστικό ανθρώπινο εγκέφαλο αποτελεί μια δραματική ανακάλυψη που απαιτεί επιβεβαίωση και από άλλους ερευνητές. Αν και παραμένουν αμφιβολίες για την αξία του εμβολίου κατά του HPV στην πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, η εύρεση του HPV16 σε ΕΦΔΙΙΒ αλλά σε κανέναν εγκέφαλο-δείκτη υποδηλώνει πως ο ιός είναι εν μέρει υπεύθυνος για τις συγγενείς αυτές διαταραχές. Περαιτέρω μελέτη της παθοφυσιολογίας των φλοιικών δυσμορφιών που σχετίζονται με τον HPV μπορεί να οδηγήσει σε βαθύτερη κατανόηση  της κρίσιμης διαδικασίας σχηματισμού του φλοιού και των προβλημάτων του κατά την ανάπτυξη του εμβρύου. Υπάρχουν ακόμα πολλά να μάθουμε για ένα παθογόνο αίτιο που μπορεί να προκαλέσει καρκίνο του τραχήλου της μήτρας και πρωκτογεννητικά κονδυλώματα και μπορεί επίσης να διαταράσσει την νευρωνική μετανάστευση στον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο.

Συμπερασματικά

Η ανακάλυψη της έκφρασης της ογκοπρωτεΐνης Ε6 σε εγκεφάλους παιδιών με ΕΦΔΙΙΒ αποτελεί σημαντικό κίνητρο για τους νευρολόγους και τους επιληπτολόγους να συμμετάσχουν στην εκστρατεία εμβολιασμού κατά του HPV. Αν και υπάρχουν ακόμα πολλά να μάθουμε σχετικά με τη δημιουργία των φλοιικών δυσπλασιών, ένα αποτελεσματικό πρόγραμμα εμβολιασμού που μειώνει τον επιπολασμό του HPV16 μπορεί να μειώσει την επίπτωση του ΕΦΔΙΙΒ και της επακόλουθης επιληψίας στην παιδική ηλικία. Οι κλινικοί θα πρέπει να ενημερώνουν της γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας και τους συντρόφους τους σχετικά με τους πιθανούς κινδύνους για το έμβρυο από μια λοίμωξη με HPV, τα άλλα προβλήματα που προκαλούνται από μια λοίμωξη από HPV και τα πιθανά οφέλη του εμβολιασμού κατά του HPV.

Πηγή